Τα 10klm, ο Γιωργάκης και ο Πετράκης

Όταν ο ''Λουκουμάς'' μου ανακοίνωνε πριν 2 μήνες οτι θα παρουμε μέρος στον αγώνα των 10klm,στο πλαίσιο του κλασικού μαραθωνίου,μαζί με το ''Μαναράκι'' τον ''Αφρικανό'' και φυσικά τον ''Master Toast''(ο συγκεκριμένος Bro θα δοκίμαζε την τύχη του στη κλασική διαδρομή των 42klm),ένιωσα μια αναγούλα να αναδύετε απο το στομάχι και τους μύες του σώματος σιγά σιγά να κατεβάινουν σε απεργία αρνούμενοι να συμμετέχουν σε αυτό το εγχείρημα.
Χωρίς να το πολυκαταλάβω ο καιρός πέρασε,κάνωντας μια μίνι προετοιμασία και οφείλω να παραδεχτώ διασκεδάζωντάς το αρκετά, αφού οι προπονήσεις πολλές φόρες γινόντουσαν σε βουνά και άλλοτε σε παραλιακές όμορφες διαδρομές.
Ο καιρός την ημέρα του αγώνα ήταν καταπληκτικός,έιχε έρθει κόσμος απο όλες τις γωνιές του πλανήτη και γενικά το κλίμα ήταν εορταστικό.Ο αγώνας εξελίχθηκε πολύ καλύτερα απ'ότι περιμέναμε με αποκορύφωμα ένα σκηνικό που με συγκίνησε ιδιαίτερα.Οί αθλητές ήταν αναγκασμένοι να περάσουν κάτω απο την γέφυρα της κατεχάκης καθώς ανεβάιναν την Μεσογείων άλλα και στην κάθοδο πηγαίνωντας προς τον τερματισμό.Έτσι λοιπόν στο σημείο εκείνο,κάτω απο την γέφυρα,όταν οι αθλητές συναντιόντουσαν,ξεσπάγαν σε χειροκροτήματα,ενθαρύνοντας ο ένας τον άλλον να συνεχίσουν με δύναμη για να τα καταφέρουν να τερματίσουν.....η τρίχα σηκώθηκε κάγκελο και τα πόδια βγάλαν φτερά!Το συνάισθημα μοναδικό,επιτέλους μέσα στη μαυρίλα των ημερών μια αχτίδα αλληλεγγύης,μια πράξη ανιδιοτέλειας,κανείς δεν θα κέρδιζε ούτε λεφτά ούτε δόξα,απλά θα τερμάτιζε και αυτό ήταν που θέλαν όλοι...να μπούν στο καλιμάρμαρο και να περάσουν την γραμμή του τερματισμού σε ότι χρόνο και να έδειχνε το χρονόμετρο!
Αφόυ λοιπόν τερματίσαμε,πήραμε τα μπαγκάζια μας και πήγαμε στα μάρμαρα του σταδίου να περιμένουμε του δρομέις του μαραθωνίου που θα φτάναν απο στιγμή σε στιγμή αλλά και τους τελευτάιους απο τα αγωνίσματα των 5 & 10 klm.Ξαφνικά απο το μικρόφωνο ακούγετε η ανακόινωση οτι ο πρωθυπουργός της χώρας μόλις τερμάτισε.....τέτοια γιούχα απο 10.000 κόσμο που ήταν συγκεντρωμένοι στο στάδιο ήταν η αλήθεια οτι δεν περίμενα να ακούσω!
Τα συναισθήματα ανάμεικτα...δεν ήξερα αν έπρεπε να στεναχωρηθώ ή να χαρώ....μάλλον έκλεινα προς το δεύτερο.
Προσπερνάω για την ώρα το συμβάν αυτό, για να κάνω αναφόρα στον τερματισμό του Στέφανου Πετράκη a.k.a ''Master Toast'', σε χρόνο 4h & 32 min. καταλαμβάνοντας μια θέση στην 1η 1000αδα (12.000 άτομα τρέχαν την κλασική διαδρομή) και κάνωντας την παρέα πραγματικα περήφανη!!!Zillions respect to you man.......
Χαζεύοντας τα ρεπορτάζ του μαραθωνίου την επόμενη μέρα σε T.V & internet πραγματικά εξοργίστηκα!Πέρα απο κλασικές αναφορές στο γεγονός....υπήρχε εκτεταμένη αναφορά στον Γ.Α.Π και στο ότι έτρεξε τα 10klm με επιτυχία(συγγνώμη...να μην το παινεφτώ αλλά του ρίξαμε 25 λεπτά στο κεφάλι),τι φόραγε,πώς έκανε διατάσεις,τι γελοιώτητες δήλωσε στο τέλος κάνωντας παραλληρισμόυς του αγώνα με την οικονομική κατάσταση και σκηνές που έτρεχε χαιρετώντας χαμογελαστά γιαπωνεζάκια!Ακραίος λαϊκισμός και παπαριές με νούφαρα!!!!
Συγγνώμη προβατάκια δημοσιογράφοι του κώλου αλλά ΟΧΙ δεν ήταν αυτό το point της ημέρας....
Ήταν οι χιλίαδες κόσμου που ήρθαν απο κάθε γωνία του πλανήτη για να τιμήσουν ενα θεσμό που δεν έχουμε και πολύ σε υπόληψη.
Ήταν οι παπούδες που μετά απο 5 ώρες τερματίζαν την διαδρομή και κλαίγαν σαν μικρά παιδιά...
Ήταν τα παιδία των special Olympics που δώσαν τον δικό τους μοναδικό αγώνα...
Ήταν ο άγνωστος μαραθωνιοδρόμος που 10 μέτρα πριν απο τον τερματισμό κατέρευσε και με τις ζητοκραυγές και επευφημίες χιλιάδων θεατών κατάφερε να τερματίσει έρπωντας και στην συνέχεια να χάσει τις αισθήσεις του...
Ήταν οι απλοί πολίτες που δεν ντύθηκαν σαν black ninja ,αλλά κάποιοι κυριολεκτικά με κουρέλια έσκυψαν το κεφάλι χωρίς να ψάχνουν που είναι η κάμερα για να χαιρετήσουν,τερμάτισαν με ενα τεράστιο χαμόγελο και αποσύρθηκαν σιωπηλά χώρις να εκτοξέυουν φανφάρες...
και τέλος ήταν το χειροκρότημα και οι κραυγές συμπαράστασης κάτω απο την γέφυρα.......

άντε και του χρόνου με υγεία!



Spider Jerusalem

θα σε εκδικηθώ, σαν τρελό φορτηγό

Χθές το μεσημέρι μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν φίλο. Είναι δάσκαλος καλλιτεχνικών και μου περιέγραφε την επί 1 μιση ώρα προσπάθεια του να διανύσει την απόσταση Ελληνικο-Δάφνη επιστρέφοντας από το σχολείο σπίτι του. Ο λόγος? Είχαν κλείσει την Λ. Βουλιαγμένης οι νταλικέρηδες στο ύψος της Αλίμου. Η αλήθεια είναι ότι ακουγόταν αρκετά τρελαμένος και οργισμένος, ενώ σας διαβεβαιώ ότι δεν είναι ούτε βολεμένος ούτε από αυτούς που κάνουν γενικά κριτική εκ του ασφαλούς. Ανήκει και αυτός στους μη προνομιούχους Έλληνες που έλεγε κάποτε μια ψυχή. Μάλιστα εντάσσεται στον αριστερό χώρο(με τη ευρεία πάντα έννοια!) ότι και αν αυτό σημαίνει.

"Που ήταν ρε συ όλοι αυτοί οι τύποι τόσα χρόνια που κατεβαίναμε σε πορείες και συγκεντρώσεις?? όλοι την πάρτη τους κοιτάνε.. όψιμοι επαναστάτες.. "

Απάντηση δεν είχα, επιστρέφοντας όμως το απόγευμα στο σπίτι άνοιξα την τηλεόραση όπου για καλή μου τύχη έπεσα σε μια κωμωδία της οποίας το τρέηλερ μου είχε περιγράψει λίγο νωρίτερα ο φίλος. Ρεπορτάζ στις ειδήσεις για τις κινητοποιήσεις των φορτηγατζήδων!Δεν πίστευα στα μάτια μου! Μιλάμε για μια φοβερή υπερεαλιστίκη παραγωγή, δημιούργημα μάλιστα ελλήνων συντελεστών!!(και ύστερα σου λένε ότι αυτή η χώρα δεν μπορεί να παράγει τίποτα!). Θα προσπαθήσω να σας περιγράψω αυτά που παρακολούθησα..

Όλο το σκηνικό είχε στηθεί στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη. Όχι μπροστά,όπως έχουμε δεί κι άλλες φορές να συμβαίνουν διάφορα περιστατικά, αλλά ΠΑΝΩ! ναι ΠΑΝΩ! Εν αρχή είναι μια όμαδα 20-30 της συμπαθούς(όπως λένε και οι δημοσιογράφοι) κατηγορίας των φορτηγατζηδων προσπαθεί να σπάσει το μπλόκο των ΜΑΤ και να ανέβει τα σκαλιά ώστε να μπεί στο μπουρδέλο τη βουλή όπως φώναζε. Τώρα το τι θα έκανε άμα έμπαινε το έχω μεγάλη απορροία η οποία δεν μου λύθηκε... Κάνουν λοιπόν ντου πετώντας πέτρες και δυναμιτάκια(μάλλον MEFISTO). Οι μπάτσοι πετάνε δακρυγόνα και οι οδηγοί κάνουν πίσω με τα ανοιχτά τους πουκάμισα να ανεμίζουν στον αέρα. Έπειτα, ακολουθεί ένα πλάνο όπου μια ομάδα ατόμων με ελληνικές σημαίες τραγουδάει τον εθνικό ύμνο ενώ στο τελος ένας από αυτούς, μιμούμενος προφανώς τον εκφωνητή του πολυτεχνείου το ‘74 φωνάζει στα ΜΑΤ : <<ΑΣΤΥΝΟΜΟΙ ΕIΣΤΕ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜAΣ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΧΤΥΠΑΤΕ ΕΜΑΣ?ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΧΥΣΕΤΕ ΑΙΜΑ ΑΔΕΡΦΩΝ?>>.

Οππ, λέω εδώ το πράγμα γίνεται ενδιαφέρον ,πολύ σουρεάλ,και πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου βλέπω στο βάθος ένα άλλο παρεάκι, μεταξύ τον οποίων και μια γυναίκα γύρω στα 50 η οποία κράταγε σφιχτά στο ένα χέρι την τσάντα της και στο άλλο μια σημαία, να έχουν ανέβει πάνω στην πλάκα του μνημείου και να φωτογραφίζονται από διαφόρους φωτορεπόρτερ. Το γαμάτο ήταν ότι κάποιοι από αυτους είχαν γονατίσει για να χωρέσει όλο το group στην αναμνηστική card-postal! Xαμογελούσαν σαν στρατιώτες που είχαν κατακτήσει κάποιο εχθρικό ύψωμα.Παιδια σας λέω ο κόσμος έχει ξεφύγει τελείως. Δεν εξηγείτε αλλιώς. Ιδίως αν τον παίρνει και η κάμερα, σεληνιάζεται και κάνει ότι σαχλαμάρα μπορεί να θεωρεί εκείνη τη στιγμή ως μαγκιά. Τές πά, εκεί που έχω χορτάσει από γραφιλίκια έρχονται τα πλάνα από τα προηγούμενο βράδυ. Το βράδυ που συζητιότανε το σχετικό νομοσχέδιο... Βλέπω λοιπόν κάτι τύπους να ανάβουν καπνογόνα και να τα πετάνε στο προάυλιο της βουλής.Τι γινεται ρε πούστη μου, σκεφτομαι??? Μετά ακούω ότι είχαν στήσει γιγαντοοθόνη ώστε να παρακολουθούν την συνεδρίαση.Εκεί δε σας κρύβω ότι λύγισα... έμεινα άφωνος. Η όλη φάση είχε καταντήσει γήπεδο. Βλεπανε όλοι μαζί Βουλή! Υποθέτω τα καπνογόνα έσκασαν ως ένδειξη ενθουσιασμού μόλις κάποιος βουλευτής υπερασπίστηκε τα αιτήματα τους...

Το ρεπορτάζ τελείωσε αλλά όλο αυτό το τσίρκο εκτός από το να με διασκεδάσει με έκανε να νοιώσω ένα είδους στεναχώριας. Πώς έχουμε καταντήσει έτσι ως κοινωνία? Πώς φτάσαμε ως εδώ? Μια κοινωνία πρωτόγωνων. Δεν σεβόμαστε τίποτα πλέον όταν έχουμε ή νομίζουμε ότι έχουμε δίκιο. Έτοιμοι να κάνουμε οποιοδήποτε καραγκιοζιλίκι αρκεί να μας δείξει η τηλεόραση, να φανούμε. Χρησιμοποιούμε κάθε μέσο, θεμιτό ή όχι, μόνο και μόνο για να περάσει το δικό μας. Ακόμα και εθνικά σύμβολα γίνονται αντικείμενα εκμετάλευσης πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα ενισχύσουμε τις απόψεις μας. Δεν χρειάζονται επιχειρήματα, αρκεί ένα λάβαρο. Ποιός άλλωστε έχει ξεχάσει τον Χριστόδουλο που είχε κουβαλήσει τη σημαία της επανάστασης του 1821 από την Αγ. Λαύρα στη λαοσύναξη για τις ταυτότητες... Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν σεβόμαστε τον συνάνθρωπο μας. Τον αντιμετωπίζουμε και αυτόν σαν εχθρό μας, επιζητώντας την εξόντωση του αρκεί να επιβιώσουμε εμείς.

Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο ή άδικο οι φορτηγατζήδες. Δεν μπορώ να βιώσω τα προβλήματα τους, όπως και αυτοί δεν μπορούν να βιώσουν τα δικά μου. Άλλωστε το ατομικό με το συλλογικό δίκιο μπορεί να απέχουν έτη φωτός το ένα από το άλλο. Η εικόνα που παρουσιάζουν όμως στην διεκδίκηση των αιτημάτων τους είναι τουλάχιστον γραφική, αν όχι και ενοχλητική.

Πιστεύεις λοιπον κύριε φορτηγατζή μου ότι σε πνίγει το δίκιο? Μάλιστα,να σε καταλάβω. Κάνε την απεργία σου.Θα μου πεις ότι την έκανες και σε επιτάξανε,τι να έκανες? Είδες όμως που δυο μηνάκια μετά την βρήκες τη λύση? Κάνεις αποχή από την εργασία σου και είσαι και νομικά καλυμένος. Και βρήκες τρόπο να τροφοδοτείς και την αγορά μην στην πέσει στο τελος όλη η κοινωνία. Ανέβηκες και στην ΔΕΘ ,πήρες και στο κυνήγι κανά δυο γραφικά καπιταλόνια, πάντα με μια σημαία στο χέρι, έγινες πρώτη μούρη στις ειδήσεις και ό αγώνας συνεχίζεται. Έχω μια απορροία όμως.. τους δρόμους γιατί πρέπει να τους κλείσεις? Αν θυμάμαι καλά κάθε φορά που οι αγρότες, θεωρώντας και αυτοί ότι έχουν δίκιο έκαναν μπλόκα στις εθνικές οδούς , ήσουν ο πρώτος που τραμπουκιζόταν με περίσσιο πάθος μαζί τους, λέγοντας το κλασσικό πλέον ‘η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχιζεί η ελευθερία του άλλου’. Λες και η ελευθερία είναι μέγεθος μετρήσιμο, κάτι σαν οικόπεδο και λές μέχρι εδώ ειναι η δικιά μου μην τολμήσεις να περάσεις γιατί σε έσκισα! Πώς μπορείς λοιπόν τώρα κύριε και κλείνεις τους δρόμους ακόμα και μέσα στη Αθήνα? Καλά τα τσιτάτα αλλά ακόμα καλύτερα όταν εξηπηρετουν τα δικά μας συμφέροντα υποθέτω...

Αν πιστεύεις πραγματικά αυτό που λές ότι με τα νέα δεδομένα δεν έχεις λόγο να είσαι οδηγός και προτιμάς να το κάψεις, ξέρω και γω, καύτο. Φαντάσου 800 φορτηγά να καίγονται σε μια εθνική οδό τί θέμα θα γινόταν στα ξένα ΜΜΕ. Το CNN, BBC, Al Jazeera θα έκαναν πάρτυ!Όλος ο κόσμος θα μιλούσε για την επανάσταση των φορτηγών και θα έμενες και στην παγκόσμια ιστορία. Αλλά να ταλαιπωρείς τον συνάνθρωπο σου για να φωνάξεις για τα συμφέροντα σου είναι σαδίσμος. Γλυστράς και πέφτοντας θες να τραβήξεις όσους περισσότερους μπορείς. Ζούμε όλοι μαζί σε μια κοινωνία και θα πρέπει να διαφυλάξουμε το έλαχιστο σεβασμού σε κάποιους απλούς κανόνες. Δε σου αρέσει ο χ,y νόμος, η κυβέρνηση,το σύστημα όλο? Προσπάθησε να το αλλάξεις. Διαδήλωσε, απέργησε, συνδικαλήσου. Ακόμα και αν δε σου αρέσει η αστική δημοκρατία οργάνωσε επανάσταση να πάρεις εσύ την εξουσία!Κάνε κάτι! Τον συνάνθρωπο σου γιατί πρέπει να τον ταλαιπωρείς?

Και να δεχθώ ότι αδικήθηκες. Φίλε φορτηγατζή θα σου πω ένα μυστικό. Δεν είσαι ο μόνος. Αυτοί που ακολούθησαν μια πορεία στη ζωή τους επειδή τους είπαν ότι είναι το σωστό και κατέληξαν να παίρνουν 1000€ κάνοντας κάτι που δεν γουστάρουν δεν αδικήθηκαν? Ο ωρομίσθιος δάσκαλος που πληρώνεται με 350€? Η νοσοκόμα που παίρνει 1000€ και το επάγγελμα της δεν θεωρείται ‘βαρύ και ανθυγιεινό’? Και πόσες άλλες περιπτώσεις. Αδικημένοι μπορούμε να νοιώθουμε ή και να είμαστε όλοι, αλλά και οι αντιδράσεις πρέπει να κινούνται σε ένα πλαίσιο αξιοπρέπειας και σεβασμού στον συνάνθρωπο. Αν κάτι μας έχει απομείνει είναι η αξιοπρέπεια και δεν πρέπει να την θυσιάζουμε έτσι απερίσκεπτα.

Βασικά δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι. Έτσι μας μάθανε να αντιδράμε και πολύ περισσότερο έτσι μας βολεύει να αντιδράμε. Με τις κάμερες παρούσες. Με άναρθρες κραυγές,με αλαλαγμούς, με κλωτσιές, μπουνιές . Με σημαίες και με ταμπούρλα. Με τον εύκολο δρόμο της αόριστης αντίδρασης. Έυχομαι κάτι όμως. Να μην ξανάδω αυτό το τσίρκο που είδα αυτές τις μέρες. Όλες αυτές τις γραφικότητες οι οποιές με προσβάλουν ως πολίτη και ως μέλος αυτής της κοινωνίας. Όλα αυτά που προσβάλουν την αισθητική μου. Μέσα στο χειμώνα οι κοινωνικές αντιδράσεις αναμένεται να ενταθούν. Καντε λοιπόν φίλοι διαμαρτυρόμενοι ότι πιστεύεται σωστότερο ώστε να διεκδικήσετε τα αιτηματα σας.Ένα πράγμα μην κάνετε όμως. Μην στήσεται άλλα πανηγύρια για χάρη των ειδήσεων των 8.

Αλήθεια όλοι αυτοί που είδαν την εικόνα τους στην τηλεόραση να κάνουν όλα αυτά πως να αισθάνθηκαν? Δε σας κρύβω ότι εγώ ντράπηκα λίγο. Ίσως για μένα, ίσως περισσότερο για λογαριασμό τους, δεν ξέρω...

kafkaσιος

ψηφιακή μούφα και μισή...

Ήμανε (sic) σε ένα φαγοπότι τις προάλλες παρέα με την ψηφιακή μου φωτογραφική μηχανή και έβγαλα ίσα με 150 φωτογραφίες έτσι για την πλάκα. Ούτε πανάκριβα φιλμ των 36 καρέ, ούτε έξοδα εμφανίσεων, ούτε να γίνεσαι φειδωλός στα snapshots, ούτε τίποτα...Φοβερή ανακάλυψη αυτές οι ψηφικακές συσκευούλες, έτσι?

Για να μην πω ότι στην επιστροφή έβαλα στο shuffle το mp3 με τα 4GB μουσικής να παίζει (ένα φτηνιάρικο "εμμπηθράκι" είναι αλλά μια χαρά την κάνει την δουλειά του) και έπαιζε και έπαιζε και έπαιζε για πόση ώρα, κι ούτε να αλλάζεις πλευρά στην κασέττα, ούτε να ψάχνεις για άλλο cd μέσα στην τσάντα σου για να αλλάξεις αυτό που μόλις τελείωσε και πάει λέγοντας.. Ρε τους κερατάδες τι έχουν βγάλει... Μας σώσανε! Μας σώσανε??

Και περπατάω, και καθώς φτάνω σπίτι συνειδητοποιώ ότι μέσα στο mp3 έχω ρίξει ένα κάρο μ@λ@κίες πρώτης ποιότητος..... Από τα 50 τραγούδια που άκουσα, είναι ζήτημα να με αρέσανε τα 15.... Πως πας στο super market και λες "βάλε μου μισό κιλό γραβιέρα Κρήτης τριμμένη" και σου λέει ο τυροκόφτης "650 γραμμάρια βγήκε, να τ'αφήσω?", και εσύ ενώ θες να του πεις "ναι, να το αφήσεις και να μου βάλεις μισό κιλό" τελικά του λες "άστο μωρέ, σιγά"..... Α να γεια σου, ένα τέτοιο πράγμα... Κατεβάζεις μουσική από το net, και μιας και κατεβάζεις αυτά που θες, κατεβάζεις και 5-6 κιλά mp3 ό,τι να'ναι..... Εδώ κρατάς την γραβιέρα που την χρυσοπληρώνεις, δεν θα κρατήσεις τα μουφο-mp3 που πλέον είναι και τσάμπα (μάγκα) ? Ε, και τα φορτώνεις όλα στον εμμπηθροπαίχτη (καρα-sic) και μετά από καμμιά ώρα ακρόασης λες "τι μ@λ@κίες ακούω ρε γαμώτη?".. Αλλά "δεν πάει στα διάλα", λες. Ευκολία! Και στο κάτω κάτω μαζί με τα ξερά ακούς και τα χλωρά (παραφράζοντας την γνωστή φράση).... Οπότε πάλι καλά...

Και βγάνω την memory card από την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και την πλαγκάρω (πως την δουλεύω έτσι την ορολογία ρε γαμώτη, ε?) στο lapdance... ε στο laptop ήθελα να πω. Να δω τι φωτογραφιάρες έβγαλα ο Μάρας Δεσύπρης... Τρομάρα μου.. Πόσες είπα ότι έβγαλα? 150? Ε, οι 144 ήταν για "permanently delete from the whole universe"... Αφού ό,τι μ@λ@κία κι αν έβλεπα μπροστά μου, πάταγα και το κουμπάκι της μηχανής να το αποτυπώσω.. Σιγά, τσάμπα είναι... Ακριβώς, "τσάμπα"... Ούτε καν "φτηνό"....

Θέλω πίσω την αναλογική ζωή μου ρε!!!!!!!

Άνοιξα το συρτάρι με τις φωτογραφίες που κάποτε έβγαζα με την αναλογική μου σαπιομηχανούλα... Τι ωραίες που είναι! Ζεστοί φορείς αναμνήσεων... Κάθε αποτύπωση στο χαρτί και μια αίσθηση θαλπωρής ταξιδεμένης στον χρόνο.. Ε, βέβαια. Έτσι είναι. 36 πόζες το φιλμ, όλες όμως με κάποιο νόημα... Κι αν 3-4 κάηκαν κατά την λήψη, δεν πειράζει. Είχαν κι αυτές την γλύκα τους..

Έκανα και το mp3 στην μπάντα.. Κι έβαλα ένα βινυλιάκι να παίξει.. American Analog Set - Set Free... "Born on the Cusp" το πρώτο τραγούδι.. Μου ζέστανε την καρδιά και το μυαλό.. Η πλάκα είναι ότι το είχα και στο mp3 player, αλλά δεν λειτουργούσε το ίδιο.. Βλέπεις είναι διαφορετικό να "επενδύεις" συναισθηματικά σε ένα δισκάκι, να δίνεις 15-20 ευρώ απο το υστέρημα σου ελπίζοντας ότι οι ήχοι του θα σου γιατρέψουν την ψυχή και θα σου καθαρίσουν το μυαλό! Και αν η ελπίδα σου βγει αληθινή τότε η ικανοποίηση δεν μετριέται ούτε με ένα i-pod τίγκα σε μουσικές, ενώ ακόμα και η απογοήτευση θα σου δώσει τροφή για σκέψη.. Γιατί το σάπιο το mp3 το κάνεις delete, το σάπιο το δισκάκι όμως θα το κρατήσεις στο ράφι, και είτε θα βρεις μέσα του κάτι να αγαπήσεις, είτε θα σου δώσει κίνητρο την επόμενη φορά να είσαι προσεκτικότερος...


"Την επόμενη φορά να είσαι προσεκτικότερος", είπα?? Μήπως για αυτό γίναμε έτσι ρε γαμώτη? Άδειοι, αδρανείς και απογοητευμένοι... Τα τρία "Α"... Μας δόθηκαν ένα κάρο ευκολίες, ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, mp3 players, κνητά τηλέφωνα και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο... Και στο τέλος τι? Χάσαμε την ρομαντζάδα.. Ναι ρε γαμώτη, την ρομαντζάδα! Τις λίγες ευκαιρίες και καλές! Την απαίτηση να θέλουμε το καλύτερο για μας.. το ουσιαστικά και πραγματικά καλύτερο όμως.. Στα πάντα!

Πάω μια βόλτα από το record house... Εκείνη την παλία την φωτογραφική μηχανή, που να την έχω βάλει άραγε??

Vagless

The Last Man

Όπως λέει και το φιλαράκι μου ο Τσίτας (a.k.a. κωλοτούμπας), 'Για να προτείνεις σε κάποιον ενα κόμικ για να διαβάσει,πρέπει να τον γνωρίζεις πολύ καλά για να καταλάβεις τι στύλ του ταιριάζει και έτσι να τον κάνεις addict στο όμορφο αυτο σπόρ με 2-3 επιλογές σου...μετά θα το ψάξει μόνος του'.
Νομίζω ίδη με την 2ερή του πρόταση έχω κωλήσει με την φάση κόμικ για τα καλά!!!!
Το θέμα λοιπόν αυτής της ιστορίας είναι το εξής : Ο Γιορίκας Μπράουν (Yorick Brown),ένας άνεργος ''escape artist'' (όπως αυτοαποκαλείτε)απο την Νέα Υόρκη,μετά απο έναν ιό που χτυπάει τη Γή μένει ο μόνος ζωντανός άντρας πάνω στον πλανήτη!Όταν φυσικά μαθαίνετε αυτό απο το κυρίαρχο πλέων αντίθετο φύλο επικρατεί χάος....νεοσύστατη φυλή αμαζόνων με ακραίες φεμινιστικές τάσεις τον κυνηγάνε πάνω σε μηχανές κουβαλώντας, τι άλλο πέρα από τόξα, για να τον σκοτώσουν φυσικά και έτσι να απαλαγόυν μια και καλή απο το σιχαμένο αντρικό είδος!Πορωμένες λοχίες του Ισραηλινού στρατού τον ψάχνουν, για να τον χρησιμοποιήσουν ώστε να δημιουργήσουν τον προσωπικό στρατό τους, για να κατακτήσουν τον πλανήτη!Μέχρι και η αδερφή του πάει να τον σκοτώσει μιας και έχει προσχωρήσει στις αμαζόνες!Φυσικά όπου καθήσει και όπου βρεθεί στέκει σαν ξερολούκουμο για τις περισότερες γυναίκες.....ο Γιορίκας μας όμως ,θέλει να φτάσει στην Αυστραλία για να βρέι την κοπέλα του.....[εντάξει...μπορέιτε να σχολιάσετε όσο θέλέτε σε αυτό το σημείο],αφόυ πρώτα μαζί με μια βιολόγο επισκεφτούν το εργαστήρι της στην Καλιφόρνια για να ανακαλύψουν γιάτι έμεινε μόνο αυτός ζωντανός!Άφθονο χιούμορ,δράση,τρελές ατάκες σεξουαλικού περιεχομένου,'καρφωτές' περι της αντρικής κυριαρχίας και πολλές ανατροπές συνθέτουν αυτό το θεότρελο κόμικ!
Το προτείνω ανεπιφύλαχτα σε όποιον ψήνετε να κωλήσει με το άθλημα....
Όσον αφορά ποιά ήταν η πρώτη πρόταση του φίλου μου...........απλά τσεκάρετε το nick name μου.....






Spider Jerousalem

σηκώντας το βαρος μας...

Όποιος έχει δει το "Marie Antoinette" της Σοφία Κόπολα, πιθανότατα να θυμάται και το Pulling Our Weight των εξαίσιων Radio Dept. Έχω μια αδυναμία στα animated video clips, και το ανωτέρω πόνημα δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Το θυμήθηκα ενώ άκουγα το καινούριο album των Radio Dept (οι οποίοι παρεπιπτόντως είναι Σουηδοί) με "κωδική ονομασία" Clinging to a Scheme. Καταπληκτικό άλμπουμ το λιγότερο! Προς το παρών απολαύστε το εκ 2003 "Pulling Our Weight".

Vagless

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ?

Κατι με απασχολησε πριν λιγες ωρες και εκανα σταση στη βιβλιοθηκη, διοτι σκεφτηκα ο καλος σου "αντι να το κανω κουιζ μεσα μου, θα το εξω-στρεψω, να δω τι μπορει να ταιριαξει εξω απο μενα, αλλα για εμενα".
Συνηθως, λεω συνηθως, εαν ειμαι συντονισμενος με αυτο τον τροπο, εχει καλα αποτελεσματα, γιατι κατι που με τρωει, μπορει να διοχετευθει πολυ δημιουργικα και να γινει κατι πολυ ομορφο (ενα τραγουδι, μια γραπτη σκεψη, κατι που δεν ειχα προσεξει στη διπλη ζωη της βερονικα, ενα στιχο που δεν ειχε την ιδια βαρυτητα τοτε κλπ). Εαν δεν ειναι συντονισμενο, καταληγω να σκεφτομαι "κατι ηθελα να κανω εγω σημερα και δεν το θυμαμαι" ή για να γινει πιο απτο, να βαζω το high fidelity για να μοιραστω τις ιδιες αποριες, που τωρα δεν μου λενε- ουτε τοτε ελεγαν τιποτα,χαριν λογου το χρησιμοποιω- και μετα απο δυο ωρες να σκεφτομαι "πωωω, αλλαξανε τα πραματα..αλλα εγω κατι αλλο χρειαζομουνα τωρα..χμμ". Λοιπον, απο τον Αnthony de Mello:
"ο ανθρωπος περπατουσε στα σοκακια της επαρχιακης πολης. ειχε χρονο και κοντοστεκοταν στις βιτρινες, στα μαγαζακια. στριβοντας μια γωνια, βρεθηκε αξαφνα μπροστα σε ενα ταπεινο μαγαζακι με λευκη ταμπελα. κολλησε το προσωπο στη βιτρινα και κοιταξε στο σκοταδι για να καταλαβει τι μαγαζι ειναι. σε ενα ιδιοχειρο καρτελακι που στηριζοταν πανω σε ενα αναλογιο, εγραφε "το μαγαζι της αληθειας". εμεινε εκπληκτος. με οση φαντασια ειχε, δεν μπορουσε να σκεφτει, τι μπορουσαν να πουλανε εκει μεσα. Μπαινει. πλησιαζει μια κοπελα στον πρωτο παγκο.-Συγνωμη, ειναι εδω το μαγαζι της αληθειας?-Μαλιστα. τι αληθεια θελετε? μερικη, σχετικη, στατιστικη, πληρη αληθεια? Ωστε αληθεια, σκεφτηκε! να πηγαινεις σε ενα μερος και να παιρνεις την αληθεια, ειναι υπεροχο!!!
-Την πληρη αληθεια θελω, ειπε χωρις ταλαντευση. Ειμαι αηδιασμενος απο τα ψεματα, δεν θελω αλλες γενικευσεις, αλλες κοροιδιες, αλλες απατες. Θελω ΑΠΟΛΥΤΗ αληθεια, διορθωσε! -Ακολουθηστε με κυριε, ο συναδελφος θα σας εξυπηρετησει. και πηγαν σε ενα αλλο μερος του καταστηματος. -Ηρθα να αγορασω την απολυτη αληθεια, ειπε ο πελατης. -Μαλιστα, συγνωμη, αλλα γνωριζετε την τιμη της? -Οχι, ποσο κοστιζει ειπε τυπικα, ενω ηξερε οτι θα πληρωνε οσο οσο για να την εχει.
-Για ολη την αληθεια, λεει ο πωλητης, το αντιτιμο ειναι, οτι ποτε πια δεν θα εχετε την ησυχια σας.
Ριγος διετρεξε τη ραχη του ανθρωπου. ποτε δεν φανταστηκε τοσο υψηλο κοστος. -Ευ..ευχαριστω.. συγνωμη. εκανε μεταβολη και εφυγε απο το μαγαζι κοιταζωντας το πατωμα.
Ενιωσε λιγο θλιμμενος οταν καταλαβε οτι δεν ηταν ακομα προετοιμασμενος για την απολυτη αληθεια, οτι ακομα χρειαζοταν ορισμενα ψεματα για να βρισκει αναπαυση, καποιους μυθους & εξιδανικευσεις για να καταφευγει, χρειαζοταν καποιες δικαιολογιες για να αντιμετωπιζει τον ιδιο του τον εαυτο... -Ισως αργοτερα, σκεφτηκε.".

ΑΝ Ο,ΤΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ "ΓΑΝΤΙ" ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΕ ΒΟΛΕΥΕΙ... ΤΟΤΕ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ.

Ειμαι ο σπυρος και ημουν συντονισμενος

The Freedom Charter

Οι rowan pybus & faith47, με φόντο την Ν.Αφρική (επίκαιρη λόγω mudial) μας θυμίζουν με τον δικό τους τρόπο, το κεφάλαιο περι ελευθεριάς ,ισότητας και δικαιοσύνης......







Spider Jerousalem

Cool dude

ΟΧΙ κυριοι & κυρια μου, δεν θα ντραπω, δεν θα κρυφτω πισω απο το λιποσαρκο δαχτυλο μου! Και γιατι αλλωστε? Θα το πω, να το χαρω κιολας! Υπαρχουν τυποι που κανουν στρατιωτικο στο κολωνακι-ενω θα μπορουσαν να μην πανε καν, εχουν υπηρεσια αλλα βγαινουν εξοδουχοι και μπαινουν μεσα στο "στρατωνα" επιβαινοντας σε θωρηκτο τζιποειδες με βιζιτα την χουλια, για ενα ξεπετο-pardon κιολας- στο θαλαμο...
Εγω-με το συμπαθιο- μαζι του ειμαι, διοτι εαν ειχα τα φοντα θα εκανα ακριβως το ιδιο (μικρη αλλαγη ισως στην επιλογη της δεσποινιδας, βρε παιδι μου, το σεξ με χουλια, φανταζομαι- ειναι πως να το πω, σαν να κλεβεις καραμελες απο παιδακι, ενωσο κανει χαρες στην παιδικη χαρα..). Kαι ΕΑΝ φτασει στη λημνο, διοτι θα εχει προηγηθει αναρρωτικη αδεια, μεχρι απολυσεως, θα ειναι ο Μυθος του στρατοπεδου.. Που το παιδι, δεν εκανε κατι το ξεχωριστο δηλαδη, απ'οσο γνωριζει. Το ιδιο ειχε κανει και ο Μπιλη, ο Γερασιμος, ο Αρης (Γονοι και αυτοι).. Οι αλλοι θα το κανουνε μυθο, φανταστειτε το- πισω απο τα γυαλιστερα τους αχορταγα ματακια, φαντασιωνονται ολη την σεξουαλικη σκηνη, αυτη που μονο σε dvd μπορουν να εχουν- και ω!του θαυματος! μπροστα τους θα στεκεται αυτος, που της εδειξε τι θα πει ναυτης. Τι παραστημα, τι επιτευγμα. Καποιοι αλλοι θα αρχισουν την "εκδικηση της γυφτιας"- ΝΤΡΟΠΗ! ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ! ΑΙΣΧΟΣ, ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΟΝΑΔΑ! ΕΜ, ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΙΔΑ! κλπ, η συγκεκριμενη συμπεριφορα ομολογω, εχει μικροτερο ρεπερτοριο.. Παρακαλειστε, ολοι να προχωρησετε, ως γνωριζατε ολα αυτα τα χρονια.

Υ.Γ: Βγηκε κερδισμενος απο την ιστορια. Ο Χουλια, που ξανα-ακουστηκε, μετα απο δυο βδομαδες και εκανε το σχετικο ντορο γυρω απο το σεξυ (λεμε τωρα) ονομα του.
Υ.Γ2: Μωρ'μηπως τελικα, η εκδικηση του ταλαιπωρημενου αστου, ελθει απο το Χουλια & τον trusty συνεργο του? Το ΠΑΜΕ, τι λεει για αυτες τις παραλληλες επιχειρησεις (λιμανι-μουσειο)?
Υ.Γ3: Τετοιες βομβες, μηπως ειναι καλυτερες απο το φακελο Α3? Κατακραυγη μεν, οργασμος δε...
Σπυρος

στα θερινά τα σινεμά...

NUNTA MUTA...

...που σημαίνει σιωπηλός γάμος. Που σημαίνει Ρουμανία, εν έτη 1953, σε ένα απομακρυσμένο χωριό ένα ζευγάρι αποφασίζει να παντρευτεί, αλλά ταυτόχρονα ο ύψιστος αποφασίζει να "πάρει" τον σύντροφο Στάλιν. Και απαγορεύονται για μια βδομάδα όλες οι τελετές. Γάμοι, βαφτίσια, ποδόσφαιρο (!) και κηδείες. Πρέπει να λήξουν άρον άρον τον γάμο, αλλιώς θα υπάρξουν κυρώσεις για εσχάτη προδοσία.
Η ταινία φλερτάρει με στοιχεία κωμωδίας, τραγωδίας, φαντασίας, αλλά και βωβού κινηματογράφου (που θυμίζουν ταινία του Charlie Chaplin). Κωμικές σκηνές και αμέσως μετά μια απροσδιόριστη μελαγχολία. Μελαγχολία και αμέσως μετά σκηνές βγαλμένες από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Και μέσα σε όλα αυτά τα ήθη και τα έθιμα των Βαλκανίων, η καθημερινότητα των ηρώων, η ζωή κάτω από την αυταρχική ομπρέλα του κομμουνιστικού κόμματος.
Ο σκηνοθέτης Horatiu Malaele, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ηθοποιός και γελοιογράφος στην Ρουμανία και αυτή είναι η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. Η δε μουσική του Alexandru Andries ενώνεται άψογα στο ύφος της κάθε σκηνής, προκαλώντας σου τα αντίστοιχα συναισθήματα.
Νομίζω άνετα μπορεί να προστεθεί στις αγαπημένες μου ταινίες μαζί με αυτές του γαλλικού κινηματογράφου και μετά από κάμποσες τέτοιες προβολές έχω σταματήσει πλέον να εκπλήσσομαι με τις ταινίες που δημιουργούν κάποιες μικρές χώρες σαν τη Ρουμανία που μέχρι τις αρχές του 1990 δεν είχε προσφέρει κάποια ουσιαστική ταινία μυθοπλασίας.

Υ.Γ. Την ταινία την είδα στον θερινό κινηματογράφο της Ταινιοθήκης στο Γκάζι. Άλλος ένας λόγος να αγαπήσεις τα θερινά τα σινεμά...

burbuja

the return of the blonde redhead

Δύο Ιταλοί και μια Γιαπωνέζα στην Νέα Υόρκη.. Θα μπορούσε να είναι και τίτλος ταινίας. Αποτελούν ωστόσο τα μέλη ενός εκ των αγαπημένων μου συγκροτημάτων από τα 00's (και όχι μόνο). Οι Blonde Redhead επιστρέφουν μετά το 2007 με καινούριο κομμάτι (προάγγελος νέου album??). Μ'αρέσει πολύ, ελπίζω και σε εσάς.




Υ.Γ. Δεν έχω συναντήσει ποτέ πιο εξελίξιμη μπάντα από τους Blonde Redhead. Τα τρία πρώτα τους album ( "Blonde Redhead" -1995- , "La mia vita violenta" -1995-. "Fake Can Be Just As Good" -1997-) είναι καλά μεν, αλλά τίποτε περισσότερο από όσα ήδη είχαμε ακούσει μέχρι τότε από τους Sonic Youth. Το 1998 και με την κυκλοφορία του "In an Expression of the Inexpressible" αχνοφαίνεται η τάση απεγκλωβισμού του ήχου τους από τα προηγούμενα δεδομένα και πολύ περισσότερο το 2000 με την κυκλοφορία του "Melody of Certain Damaged Lemons" δείχνουν περίτρανα ότι έχουν τα φόντα για πολύ σπουδαία πράγματα.

Το αποδεικνύουν το 2004 με το αριστουργηματικό "Misery is a Buttefly", με ήχο εντελώς ανανεομένο και τραγούδια όπως τα "Elephant Woman" και "Pink Love" να οριοθετούν ένα από τα καλύτερα albums που (κατά την γνώμη μου) έχουν φτιαχτεί στην ιστορία της τροποντινά indie/alternative σκηνής.

Και δεν σταματούν εκεί.. Το 2007 και με την κυκλοφορία του album "23" προσθέτουν το δεύτερο σερί αριστούργημα στο παλμαρέ τους. Με ήχο και πάλι ανανεωμένο, διαφορετικό, που με κάποιο μαγικό τρόπο ακούγεται τόοοοοσο Blonde Redhead και πάλι.

Και αναμένουμε το επόμενο χτύπημά τους. Τα πρώτα δείγματα δείχνουν ότι το hat trick αρσιτουργημάτων το έχουν στο ρελαντί!!!


Vagless

Label Love....Share The Love

Ένα απο τα αγαπημένα μου Label , η Tru Thoughts (αφιέρωμα στο ''διαμαντάκι'' των Robert Luis & Paul Jonas ίσως σε κάποιο μελλοντικό post) χαρίζει απλόχερα για το καλοκαίρι, ενα πολύ όμορφο compilation υπο την επιμέλεια της Jasmine De La Paz ή όπως αλλιώς την χαρακτηρίζουν στους κόλπους της εταιρίας 'το μυαλό & τα αυτιά' της δισκογραφικής!
Κατεβάστε το εδώ & share the Love...




Spider Jerousalem

Each One Teach One

Ο μικρός θηλυκός Taz ήταν έτοιμος να κατεδαφίσει και τα τελευταία όρθια πράγματα που με θάρρος και τόλμη, στέκονταν όρθια σαν στρατιωτάκια στο πεδίο μάχης.Το στρώμα λάβας, που σε έκανε να νιώθεις ήρωας του Dune είχε πάει για ύπνο,οπότε για να γλιτώσω την ριζική interior disaster, ντύνω το αλανάκι και βουρρρ για βόλτα στην παιδική χαρά!
Μπορεί να είναι μικρή ακόμα για τσουλήθρες,τραμπάλες,βουτιές στη λάσπη,σφαλιάρες σε ανυποψίαστα αγοράκια με παγωτό,βασανισμό σκουλικιών και ότι άλλο έρπετε στη γή, αλλά...η κούνια την ηρεμεί, όπως ηρεμεί τον Πάγκαλο η θέα γυριστής σούβλας,χαρίζωντάς μου μερικές στιγμές για να οργανώσω το δεξί μέρος του εγκεφάλου μου(όνειρα,μουσική,φαντασία).Καθως λοιπόν η κούνια κάνει τη δουλεία της και το αλανάκι είναι σε ζεν φάση, σκάει δίπλα Traditional Greek mother ,με 5χρονο κοριτσάκι,το αφήνει να παίξει και πάει σε παρέακι με άλλες μανάδες ,ανάβει τσιγάρο και πιάνουν όλες μαζί να αναλύσουν τα περι γάμου της Κας Χρουσαλά.Το αγγελόυδι της ξαφνικά, μετατρέπεται σε serial killer, και προσπαθεί να κατεδαφίσει τη κούνια,κλοτσώντας ,τραβώντας και χοροπηδώντας πάνω της λές κ το καθισματάκι μπήκε κρυφά στο δωμάτιο της και της πήρε το αγαπημένο της κουκλάκι!Αφού βλέπει ότι κρατάει γερά το παιχνίδι του διαβόλου,φέυγει τρέχωντας για νέες καταστροφές στην άλλη πλευρά του πάρκου ( η μάνα χαμπάρι αφού το debate για το ''Χρουσαλά-Αβέροφ'' έχει ανάψει!) .
Δεν περνάνε 5 λεπτά και δίπλα μας έρχετε Traditional Afro-Greek mother με 5χρονο Afro-Greek κοριτσάκι.Και αυτό με τη σειρά του (τελικά αυτή η κούνια σίγουρα έχει κλέψει πολλά κουκλάκια) ξεκινάει να την βανδαλίζει, με την διαφορά όμως ότι με το που το βλέπει η μητέρα του,με πολύ ευγενικό τρόπο της εξηγεί οτι κάθονται και άλλα παιδάκια που δεν είναι αναγκασμένα να κάθονται στις πατιμασίες της και οτι δεν είναι συμπεριφορά αυτή και θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη κοιτάζωντας λοξώς εμένα !Ο Black Panther συνετίστηκε και συνέχισε ήρεμο την ψυχαγωγία του.
Στον δρόμο της επιστροφής,δεν μου ξεκόλαγε απο το μυαλό, το σκηνικό με τις 2 μητέρες.Εμφανισιακά και μόνο μπορούσες να καταλάβεις ποιος τα ''βγάζει'' πέρα πιο έυκολα.Η μια γέννημα θρέμα γιουνανιστάν, η άλλη ένας θεός ξέρει απο που ήρθε και πώς κατάφερε να φτάσει εδω.Η μια μόρφωση απο τα δικά μας σχολεία , η άλλη αν κρίνουμε απο τις στατιστικές μπορεί και να μην ξέρει καν να γράφει.Μητέρες και οι 2...συμπεριφορες τόσο ανόμοιες.Καθώς συνεχίζω τους συλλογισμούς μου,μπαινω σπιτι,η Γ. κοιμάτε στο καναπέ ,η TV ανοιχτή,δείχνει τον αρχιφασίστα Καρατζαφέρη να εξηγεί σε παραθυράκι πως θα απαλλαγούμε απο τους μετανάστες, που τόσο πολύ μας κάνουν τη ζωή δύσκολη.
Εγω πάλι Κε. Γίοζεφ Γκαίμπελς ,θα πρότεινα όχι μόνο να τους διώξουμε ,αλλά να τους βάλουμε και σε θέσεις τέτοιες ,ώστε καθημερινά να μας παραδίδουν μαθήματα ευγένειας,επιβίωσης και αλληλεγγύης! Και φυσικά θα έλεγα να την κάνετε εσέις απο την χώρα....τι λέτε Κε.Γιώργο μου???


Spider Jerousalem

Σκιές, σχέδια και πλαστελίνη

Τρία video clips που αξίζει κάποιος να δει, τρία τραγούδια που αξίζει κάποιος να ακούσει.

Δεν παρουσιάζω και την ανακάλυψη του τροχού σε πρώτη πανελλήνια μετάδοση, αλλά έστω και ένας να υπάρχει που να διαβάζει αυτό το blog και θα δει τα παρακάτω βίντεο για πρώτη φορά... τότε είμαι τρόπον τινά ευτυχής


1) Little Dragon - Twice



2) the Knife - N.Y. Hotel



3) Grizzly Bear - Ready Able



Vagless

Wall Animation

enjoy..........







Spider Jerousalem

1h=60 min?

Όταν περνάς καλά.... η ζωή πατάει το fast forward και όλα τελειώνουν στο πιτς φιτιλ.

Όταν περνάς ουδέτερα....ο χρόνος κυλάει ομαλά. Κάθε ένα min της ώρας αντιστοιχεί στο κανονικό ένα min της ώρας. Για περαιτέρω ανάλυση του min και της ώρας διαβάστε και τίποτα, όλα μασημένη τροφή; Ξεκινήστε από το κεφάλαιο για τους Αιγύπτιους και τους οβελίσκους τους, συνεχίστε με τους Ρωμαίους και μετά να μαζέψουμε υπογραφές να μπει η ώρα στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων, γιατί της την έφεραν πισώπλατα και δεν ανήκει στο S.I. Αδικία!

Όταν δεν περνάς καθόλου καλά... κάθε ένα min θέλει τρία κανονικά για να περάσει. Το πιο πιθανό είναι ότι πρόκειται για κάποια παγκόσμια συνωμοσία, ώστε να δουλεύουμε περισσότερο. Κάθε πρωί κατά τις 8 αυτοί της NASA βάζουν σε λειτουργία τεχνητό μετεωρίτη, ο οποίος πλησιάζει στην επιφάνεια της γης και σίγουρα ακουμπάει και λίγο εξώσφαιρα. Αυτός ο μετεωρίτης αλληλεπιδρά μετέπειτα με τα νέφη της τροπόσφαιρας δημιουργώντας φυσικό πλέον μαγνήτη με αποτέλεσμα να αναστέλλεται η περιστροφική κίνηση της γης τόσο γύρω από τον εαυτό της όσο και γύρω από τον ήλιο. Δηλαδή κλάφτα Χαράλαμπε. Τώρα εξηγείται γιατί είναι ακόμα 3....

burbuja

Guns Of Bristol

Όπως συζητάγαμε με Vagless & Σπύρο, το καινούργιο album των Massive Attack ,είναι απο τα album εκέινα(ναί υπάρχει ξεχωριστή κατηγορία) που θέλει μέτα το πρώτο άκουσμα, να ακολουθήσει ένα δεύτερο και ένα τρίτο.Η προσμονή ήταν μεγάλη(7 χρόνια ειναι αυτά),οπότε προσπάθησα να αποφύγω οποιαδήποτε κριτική θα τύχαινε να βρώ σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.Φυσικά δεν τα κατάφερα και 1-2 που διάβασα,από 'ψαγμένους' κριτικούς που θεωρούν διαμάντια μόνο τα DIY folk-electronica groups απο την Φινλανδία,'ταμπελιάσαν' τον δίσκο ως αδίαφορο......τς τς τς,τι λες ρε παιδί μου?αδιάφορο ε?Για μένα το 3ο άκουσμα του δίσκου μου ζωγράφισε ενα τεράστιο χαμόγελο στα μούτρα,το έβαλα να πάιζει σε σπίτι,αυτοκίνητο,mp3 κ.λ.π και φυσικά με έκανε να τρέξω να πάρω εισητήριο για την 3η μέρα του Rockwave!ναι ναι....αυτά τα συμπτώματα έχεις με τους 'αδιάφορους' δίσκους!Το 1ο,αφιερωμένο σε όλους τους μίζερους κριτικούς.... και το 2ερο σε όλες τις χαμένες αγάπες!





Yes shall we take a spin again in business
This time is fixed lets sweeten our facilities
It took all the man in me
To be the dog you wanted me to be

Shall we take a spin again no witnesses
This time is fixed seven three seven is
You won't feel a thing
Begging until you give it up insane

Fish like little silver knives
Make the cuts on my inside
Yeah let him feast my heart is big
My heart is big, my blood will slide in metal studs

Tourniquet will hold its groove
Tourniquet will keep its grip
It took all the man in me
To be the dog you wanted me to be

Yeah let him feast my heart is big
My heart is big, my blood will slide
You let him feast my heart is big
My heart is big, my blood will slide

Got nothing to lose but my chains
Internet feats on my brains
Head in the sand, feet in the clay

And time is still like grease it slips
Sucking in, spit in pips
Just spitting pips

Nothing to lose but my chains
Internet beats on my brains
Head in the sand, feet in the clay

A place to piss, a place to pray

A little money should tell me of my faith
This gun of smoke is slaying me
And time is still like grease it slips
Suck it in, spit in pips
Yeah spit in pips

My heart was big and like my pride
Let them feast on my insides
And when the filled had spilled its guts
Gently open then it shuts

I’m in the hole
Three thousand days
A buried soul
They live the dreamIn terminal
No war too mean

I know the drill
Got cells to burn
I’m dressed to kill
A mortal coil
And time is still
On secret soil

Yeah pay the bills
Cells to burn
Mouths to fill
On Boeing jets
In the sunset make glowing threats








Spider Jerousalem

@$*&%@#%

Όταν η μέρα γαμ#@$%@ συμβαίνουν τα εξής:

-Κάποιο παιδάκι στο δρόμο βρίσκει ενδιαφέρον να σου κάνει μουντζουρίτσα με το κλειδί στην πόρτα του αμαξιού σου. (Αγάπη μου κάνε κάνα graffiti σε κάνα τοίχο, σε κάνα τρένο... πιο ενδιαφέρον έχει!).
-Χάνεις την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος (βασικά δεν θυμάσαι ποτέ να την έχεις παραλάβει), θέλει 6 μήνες να βγεις καινούρια κι εσύ την θες οπωσδήποτε μεθαύριο. Μέσα σε όλα έχεις από πάνω σου ένα κυκλοθυμικό άτομο να φωνάζει "έτσι που πετάς τα πράγματά σου λογικό είναι να τα χάνεις, δεν σου έχω πει να τα μαζέψεις όλα σε έναν φάκελο; αλλά αυτό δεν είναι σπίτι, βομβαρδισμένο τοπίο είναι, έχεις δει άλλο σπίτι σε τέτοια χάλια; και μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα.
-Ζητάς από το αφεντικό σου να σε πληρώσει, γιατί το έχει ξεχάσει εδώ και 2,5 μήνες και σου λέει από δευτέρα (συγνώμη ρε παιδιά εγώ ήξερα ότι οι δίαιτες αρχίζουν από δευτέρα όχι οι πληρωμές).
-Βγαίνει πρόγραμμα εξεταστικής, η οποία κρατάει από 7 Ιουνίου μέχρι 23 Ιουλίου - δεν πιστεύω να είχες κάνει σχέδια για τα σαβ/κα του καλοκαιριού, έχουμε κρίση που να τρέχεις κάτσε μέσα και διάβαζε - και ανάμεσα στις εξετάσεις θα έχεις και παραδόσεις μαθημάτων. (Ήθελα να 'ξερα στο χέρι το βγάζουν το πρόγραμμα με απλή λογική ή χρησιμοποιούν κανένα πιστοποιημένο πρόγραμμα εξόντωσης μεταπτυχιακών φοιτητών;)

Τα πα και ηρέμησα!
Πόσο χρεώνετε την ψυχανάλυση;

burbuja

Aνεργοι Jedi

Μην νομίζετε ότι η ανεργία χτύπησε μόνο τον δικό μας γαλαξία....ο Άργεντίνος φωτογράφος 'Marker',μας παρουσιάζει τα αποτελέσματα της κρίσης in a galaxy far far away!








Spider Jerousalem

beach house

Γιατί άραγε η μελαγχολία είναι τόσο σαγηνευτική? Δεν ξέρω... Το ψάχνω χρόνια τώρα αλλά δεν μπορώ να βρω μια διατυπώσιμη και κατανοητή εξήγηση.. Μπορεί και να είναι απλώς αυτό που λέει ο Cusack στην πρώτη σκηνή του High Fidelity: " Τι ήρθε πρώτα? Η μιζέρια ή η μουσική? Είμαι μελαγχολικός επειδή ακούω POP μουσική, ή ακούω POP μουσική επειδή είμαι μελαγχολικός?".. Αλλά μάλλον κι αυτός εξήγηση δεν έδωσε..

Αναπάντητα ερωτήματα..

Όπως και να έχει, όταν άκουσα πρώτη φορά το Norway των Beach House, πρέπει να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Και όταν έβαλα να ακούσω ολόκληρο το album τους, το Teen Dream, κάπου στα μισά το έκλεισα, όχι γιατί δεν είναι καλό, αλλά γιατί για κάποιο λόγο μου μαύρισε την καρδιά! Αλλά είναι ωραίοι οι ρουφιάνοι...



Vagless

Vincent Malloy

Ένα αριστούργημα διάρκειας έξι -περίπου- λεπτών.. Αυτό και μόνο είναι η πρώτη ουσιαστικά ταινία (μικρού μήκους ασφαλώς) από τον Tim Burton με τίτλο "Vincent", γυρισμένη με την αγαπημένη του μέθοδο του stop motion το 1982. Δεν νομίζω ότι την έχω βγάλει ποτέ από το βάθος του μυαλού μου από τότε που μου την πρωτοσύστησε ο Κωστάκης κάπου στα 2005, απλώς τώρα την ανέσυρα και πάλι κάνοντας μία βόλτα από το youtube. Σε όποιον δε, δεν αρκεί το youtube και θα την ήθελε για την συλλογή του σε DVD, μπορεί να την βρει ως "extras" σε συγκεκριμένες κόπιες του "the Nightmare before Christmas". Στο e-bay το βρίσκεις σχετικά εύκολα.



Μερικά πράγματα τελικά δεν είναι τυχαία... Η συνέχεια γνωστή σε όλους μας.

Vagless

Ενα φρέσκο DNA για την νεολαία μας παρακαλώ!

Ξεκινώντας τη μέρα μου με καφέ και pc,πριν μπώ στη ρουτίνα της εργασίας ,ρίχνω μια ματιά στα φρέσκα ρεπορτάζ της ημέρας.Έτυχε πρώτο πρώτο να είναι ένα θέμα για τις φοιτητικές εκλογές.Βλέπωντας τις φωτογραφίες των ''νικητών'' σε κάποια σχολή να πανηγυρίζουν και να χαίρονται, λές και πήρε πρωτάθλημα η αγαπημένη τους ομάδα, με έπιασε μια αναγούλα και μια τάση να τους λερώσω τα ατσαλάκωτα πουκαμισάκια τους πετώντας τον καφέ στην οθόνη! Απο φοιτητής όταν είμουν,η περίοδος αυτή των εκλογών, ήταν η χειρότερη όλης της χρονιάς(ακόμα χειρότερη και απο την εξεταστική)!
Πιτσιρίκια που δεν είχες συναντήσει ποτέ στην σχολή, ερχόντουσαν, με ένα στόμα γεμάτο σάλια και μια γλώσσα καλά ακονισμένη, να σε κάνουν γλυφιτζούρι μπας και μαζέψουν κανά σταυρό.Μικρογραφίες και λιλιπούτεια πιστά αντίγραφα, των καταξιωμένων παπαρατζίδων της Βουλής.
Συνεχίζοντας το ρεπορτάζ για τις εκλογές,διάβασα στατιστικά στοιχεία οτι η ΔΑΠ έπεσε,η ΠΑΣΠ ενισχύθηκε κ.ο.κ.....δεν μπορούσα να συνεχίσω,απογοητεύτηκα.
Απογοητεύτηκα γιατί περίμενα οτι οι φοιτητές θα δώσουν το σύνθημα για μια αλλαγή,θα γυρίσουν την πλάτη σε όλους όσους μας φέραν ως εδώ,θα βγούν μπροστά να πούν οτι το μέλλον είμαστε εμέις και θα δράσουμε διαφορετικά!Πάντα θεωρούσα ότι το φοιτητικό κίνημα είναι πιο δυνατό απ'όλα τα εργατικά συνδικάτα και κινήματα,ότι αν κάποιος θα φέρει τα πάνω κάτω είναι αυτά τα παιδιά,με μυαλά ανοιχτά και προοδευτικά ,με νέες ιδέες,με μηδέν ανεκτικότητα και cojones, να τα κάψουν όλα και να χτίσουν απο τις στάχτες μια νέα πραγματικότητα.
Αλλά.....τζίφος.....τίποτα.....η δίψα για εξουσία,δύναμη και φράγκα έχει θολώσει και εκεί το τοπίο.
Συνεχίζοντας άκεφος μπας και βρώ κανα θέμα να ξεχαστώ. πέφτω πάνω στις νέες ανακαλύψεις του κου Κρέγκ Βέντερ και των συνεργατών του,που κατάφεραν(εδώ κοπιάρω το site) να κατασκευάσουν συνθετικό DNA για ένα βακτήριο. Μετά πήραν το βακτήριο και το φύτεψαν σε ένα κύτταρο. Το αποτέλεσμα ήταν η γέννηση ενός καινούργιου βακτηρίου με συμπεριφορά που αντιστοιχεί στον προγραμματισμό του DNA. Πιο απλά, κατασκευάστηκε ζωή προγραμματισμένη από τον άνθρωπο.Και ξάφνου το σύμπαν μου φωτίστηκε!!!Υπάρχει ελπίδα.......το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να εμφυτέψουμε υγιοί βακτήρια,απαλλαγμένα απο μισαλλαδοξία,κακία,πονηριά,δίψα για πλούτο και φήμη στην νέα γενιά!!!Η Τέλεια λύση για την χώρα μας!!!Τελικά η χώρα μας ήθελε γεννετηστές και όχι πολιτικούς,εκέι ήταν το λάθος που την πατάγαμε τόσα χρόνια....
Μόνο που,αν θέλετε....κε. Βέντερ επισπεύστε λίγο τις διαδικασίες μπας και σώσουμε το ναυάγιό μας.


Spider Jerousalem

love-ville

Κάθε φορά που κολλάω με το αυτοκινητάκι μου στην κίνηση, κάθε στιγμή που γκρινιάζω (από μέσα μου ή και φωναχτά) για το "πιεστικό" της κατάστασης όπως επικρατεί στην Αθήνα, τις ώρες στην δουλειά που αναρωτιέμαι "τι κάνω εδώ πέρα?", κάνω δύο πράγματα. Το ένα είναι να σιγοτραγουδήσω το Homesick των Kings Of Convenience... Θεέ μου, είναι τόσο καταπτραϋντικό και τόσο συνάμα σκληρό μέσα στην αλήθεια του αυτό το κομμάτι, που δεν ξέρω πως μπορεί και τα καταφέρνει να τα συνδυάζει αυτά τα δύο.. Μπορεί να είναι και η φωνή του Erlend Oye από την άλλη που κάνει το trick. Το δεύτερο πράγμα που κάνω είναι να αναπτύξω και να τελειοποιήσω την κοινωνικό-οικονομική θεωρία συμβίωσης με κωδική ονομασία "love-ville".

Τι είναι όμως αλήθεια η love-ville? Με δύο λόγια είναι η ιδεατή πόλη όπως την έχω φτιάξει στο μυαλό μου, είναι η ιδανική ρουτίνα, είναι ο πιο όμορφος τρόπος ζωής. Είναι μια πόλη-χωριό όπως η dog-ville αλλά στο ιδεατό και αγαπησιάρικό της. Το concept της δημιουργίας της είναι τόσο απλό, όσο και αδύνατο.

Πρακτικά λοιπόν (άλλά και εντελώς υποθετικά και αυθαίρετα), ας πούμε ότι βρίσκω ένα υπέροχο παραθαλάσσιο μέρος, κάπου στην δυτική Ελλάδα (τυχαία η τοποθεσία), με τον κοντυνότερο οικισμό να βρίσκεται στα 100-200 χιλιόμετρα απόσταση. Μαζεύω λοιπόν τα άτομα με τα οποία γουστάρω να συναναστρέφομαι, από πρόσωπα πολύ σημαντικά για μένα μέχρι απλώς άτομα των οποίων απολαμβάνω την παρέα. Ο ένας αναλαμβάνει τον φούρνο της πόλης- χωριού, ο άλλος το μπακάλικο, άλλος την ταβέρνα, άλλος το φαρμακείο, άλλος το ιατρείο, άλλος το bar, άλλος τον κινηματογράφο, άλλος το δισκοπωλείο και πάει λέγοντας. Μην ψάχνετε οικονομικοτεχνικές αναλύσεις και γεωγραφικές αδυναμίες για να καταρίψετε το εγχείρημα. Δεν το πάω στυγνά στα κοινωνικοπολιτικά συστήματα και τοιάυτα.. Αλλού θέλω να καταλήξω αν τελικά καταφέρω να βάλω την σκέψη σε τάξη.. Δεν είναι κι εύκολο πράγμα αυτό....

Επανέρχομαι στην love-ville: Χωρίς κίνηση, χωρίς μεγαλοαφεντικά, χωρίς αυστηρά ωράρια, χωρίς ΔΝΤ να επηρεάζει την κατάσταση (οι μισθοί είναι σχετικοί στην love-ville σαν έννοιες άλλωστε), χωρίς όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που μας ταλαιπωρούν καθημερινά. Αλλά η ουσία της love-ville δεν έχει τόσο να κάνει με τους οικονομικούς όρους, την παραγωγή, το εργατικά θέματα, την διανομή του πλούτου και λοιπά δημοσιονομικά στοιχεία. Είπαμε ότι η βιωσιμότητα της πόλης στηρίζεται στο ιδεατό και στο αδύνατο, οπότε τα ανωτέρω δεν έχουν σημασία. Η ουσία της love-ville είναι ότι περνάς πάντα ωραία στην καθημερινότητά σου, συναναστραφόμενος διαρκώς με τα άτομα που γουστάρεις. Παντού και πάντα! Τέρμα τα τηλεφωνικά "Έλα ρε φίλε, πως πάει? Καιρό έχουμε να τα πούμε! Μας έφαγε η δουλειά και οι υποχρεώσεις. Ελπίζω τον άλλον μήνα να πιούμε έναν εσπρέσσο στα γρήγορα", όχι άλλα "Ναι, με ακούς? Δεν θα προλάβω να έρθω. Έχω πήξει στην Κατεχάκη εδώ και 3,8 ώρες..", τέλος στις κακομούτσουνες-κακεντρεχείς φάτσες, στα γκρίζα θεώρατα κτίρια και στο διαρκές κηνύγι του χρόνου.

Καλό δεν ακούγεται? Όλοι για έναν και ένας για όλους.

Αλλά...

Ακόμα και αν το "αδύνατο" του να σταθεί οικονομικο-τεχνικά το εγχείρημα της love-ville γινόταν "δυνατό", θα μπορούσε να στεριώσει πραγματικά? Πόσο εγωιστικό άραγε εκ μέρους μου είναι να ονειρεύομαι πολιτείες στις οποίες θα συναναστρέφομαι καθημερινά με τα πρόσωπα τα οποία θεωρώ σημαντικά? Μήπως και αυτοί, δεν έχουν ανθρώπους που θα ήθελαν να συναντούν και να συναλλάσονται καθημερινά? Και μήπως η love-ville κατά κάποιον τρόπο θα τους ξέκοβε από αυτούς?

Ας πούμε λοιπόν ότι η love-ville υπήρχε όντως, και μιας και εγώ ήμουν ο εμπνευστής της, οι κάτοικοι της πόλης (οι love-villians δηλαδή), με εκλέγαν για "δήμαρχό" της πόλης κατά την πρώτη τετραετία. Είναι ζήτημα χρόνου να έρθει ένας love-villian και να μου απευθύνει αίτημα να ενταχθούν στην πόλη 10-20-30 άνθρωποι τους οποίους θεωρεί σημαντικούς για την ζωή του. Πώς θα μπορούσα να αρνηθώ ένα τέτοιο αίτημα άραγε? Αφού πάνω σε αυτήν την παραδοχή είναι θεμελιωμένη η love-ville. Αίτημα δεκτόν λοιπόν... Και επειδή τα μαθηματικά συχνά είναι πολύ πιο απλά από όσο δείχνουν, το ένα αίτημα θα φέρει άλλο, και το άλλο ακόμα 20 νέους love-villians και αυτοί θα αιτηθούν με την σειρά τους, και εγώ δεν θα μπορώ να αρνηθώ και να καταπατήσω ουσιαστικά τις διακηρύξεις της love-ville, και συνεπώς όλες οι σχετικές αιτήσεις πάντα θα γίνονται δεκτές... Και όποιος από την άλλη δεν γουστάρει να κάνει αίτηση (για τους δικούς του λόγους) ίσως και να αποφασίζει να φύγει από την πόλη...

Και στο τέλος? Τι? Ως δια μαγείας η love-ville γίνεται η νέα "Αθήνα".. Συσσωρευμένος κόσμος σε ένα σημείο, όπου άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχονται, ψάχνοντας όλοι για κάτι..

Το οποίο τελικά με κάνει να αναρωτιέμαι.. Μήπως η "love-ville" τελικά είναι εδώ? Μήπως άραγε το κηνύγι της ευτυχίας σε μέρη μακρινά και νοερά είναι μάταιο? Μήπως δεν χρειάζεται να στήσουμε την love-ville γιατί όλα εδώ βρίσκονται, αρκεί να ψάξουμε και να τα βρούμε? Μήπως η love-ville είναι παραπάνω από ουτοπία, γιατί από την μία κανέναν δεν μπορείς να τον κρατήσεις με το στανιό κοντά σου αν τον απομακρύνεις από αυτά που εκείνος αγαπάει, και γιατί από την άλλη δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τους εαυτούς μας από τους άλλους και τον υπόλοιπο κόσμο.

Εδώ είναι η love-ville.. Για να το πω διαφορετικά εδώ είναι πολλές μικρές love-villes, μαζεμένες όλες μαζί, ώστε να φτιάχνουν την μεγάλη και "οικουμενική".. Και όποιος δεν πιστεύει ότι ανήκει σε μια love-ville, τότε καλά θα κάνει να ανοίξει τα μάτια του και να δει καλύτερα. Γιατί όλοι, ο καθένας μας, έχει κάπου τουλάχιστον έναν άνθρωπο ο οποίος θα τον ήθελε στην δικιά του love-ville.

Εδώ είμαστε, κι ας προσπαθήσουμε να πάρουμε ότι καλύτερο γίνεται και κάτι παραπάνω.

Με μια νότα απαισιόδοξης αισιοδοξίας (ή αισιόδοξης απαισιοδοξίας αν προτιμάτε)Yours faithfully, truly, forever (and ever)
Vagless


Υ.Γ. 1: Kings of Concenience - Homesick



I lose some sales
and my boss won't be happy
but I can't stop listening to the sound
of two soft voices blended in perfection
from the reels of this record that I found

every day there's a boy in the mirror
asking me
what are you doing here
finding all my previous motives
growing increasingly unclear

I travelled far and I burned all the bridges
I believed as SOON as I hit land
all the other
options held before me
WILL wither in the light of my plan

so I lose some sales
and my boss won't be happy
but there's only one thing on my mind
searching boxes underneath the counter
on a chance that on a tape I'd find

a song for
someone who needs somewhere
to long for

homesick
cause I no longer know
where home is



Υ.Γ. 2: Μόλις ανακάλυψα ότι υπάρχει όντως μια love-ville.... Τουλάχιστον σαν ονομασία.. Βρίσκεται στο Maryland των Η.Π.Α... Κοίτα να δεις πλάκες...

Favela Painting......Άντε και στα δικά μας!

Άπο πιτσιρικά που με θυμάμαι,όταν έπεφτα πάνω σε κάποιο graffitti, stencil ή οτιδήποτε κάτω απο την ταμπέλα του street art,καθόμουν και το χάζευα επι ώρες.Πρίν απο την επανάσταση του internet δεν ήταν εύκολο να ενημερωθείς για νέες δημιουργίες ,για εκολαπτόμενα 'μπουμπούκια' του δρόμου με τις τσάντες γεμάτες spray να τρέχουν μετά τα μεσάνυχτα να προλάβουν να χτυπήσουν το σχέδιό τους χωρίς να τους μαζέψουν οι μπάτσοι{ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να θεωρείτε το να δίνεις χρώμα στη πόλη παράνομο και να κυνηγάνε τα πιτσιρίκια και όχι ας πούμε τον κάθε γυφταρμά που βγάζει το σκύλο του να χέσει στο πεζοδρόμιο και τα παραταέι εκεί σαν έκθεμα του andy warhol που πρέπει να θαυμάσουν όλοι}.Έτσι λοιπόν, έκανα τις βόλτες μου απο την Ν.Ιωνία μέχρι τον Πειραιά ελπίζωντας να πετύχω νέα διαμαντάκια.Έκανα κάποιες δειλές προσπάθειες να χτυπήσω και εγώ τις δικές μου εμπνεύσεις αλλά ενώ θεωρούσα δυνατά τα concept ,υστερούσα πολύ στην εκτέλεση, μιας και δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις με το σχέδιο και την ζωγραφική!Πλέων με το surfαρισμα στο net, χαίρομαι πολύ γιατί όποτε θέλω πετάγομαι και χαζεύω graffitti στην california,stencil στο Berlin , ολόκληρες φαβέλες στη Βραζιλία.....ελα μου,πως είπατε???




Ωωωωωωωωωωωωωωω ναι!Δύο παλίκαροι, οι Jeroen Koolhaas & Dre Urhahn ή αλλιώς Haas & Hahn, αφήσαν το όμορφο Amsterdam & Rotterdam αντίστοιχα και πήγαν να γυρίσουν ενα ντοκυμαντέρ για το MTV με θέμα το Hip-Hop στις φαβέλες.Εκέι άναψε το λαμπάκι πάνω απο την κεφαλή τους και το Favela Painting γεννήθηκε!



Η κατάσταση στις φαβέλες του Rio De Janeiro είναι λίγο πολύ γνωστή{όποιος δεν έχει δεί την ταινία ''Πόλη του Θεού'' καλά θα κάνει απόψε να ασχοληθεί μόνο με αυτήν,αύριο η γκόμενα}.Έτσι λοιπόν οι 2 Ολλανδοί ξεκίνησαν, γειτονιά γειτονιά, πείθωντας τους κατοίκους να αναμορφώσουν λίγο το χάλι μέσα στο οποίο ζούνε.Και μπορώ να κρίνω εκ του αποτελέσματος οτι τα πήγαν εξαιρετικά!Ξέμειναν βέβαια απο λεφτά κ σταμάτησαν στη 2ερη φαβέλα αλλά πιστεύουν λίγο με την βοήθεια του κόσμου,λίγο με δικά τους έξοδα θα ξαναξεκινήσει το project!Εγώ πάντως ενα donation θα το κάνω γιατί επιτέλους το πιο τρελό μου όνειρο κάπου, κάπως, γίνετε πραγματικότητα....να ζείς σε μια πόλη(μπορέι να μην συγκρινόμαστε με τα ghetto τους αλλά περιμένετε και έρχετε)όπου όταν βγαίνεις απο το σπίτι σου θα είναι σαν μπαίνεις σε σκηνικό ταινίας του Tim Burton!
Και που ξέρεις,έτσι σιγά σιγά μπορεί να αρχίσουμε να ζούμε το παραμύθι......
Ρε guys,ελάτε κ απο την Αθήνα μια βόλτα




Spider Jerousalem

Πόσο red είναι ο Danny???

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Ελλάδα διανύει την πιό δύσκολη περίοδο της 'παλιάς μεταπολίτευσης' (αφού σύμφωνα με ορισμένους σύγχρονους και ετερόκλητους ΄φιλοσόφους΄ όπως οι κ.κ Λαζόπουλος,Βγενόπουλος,Δασκαλόπουλους και διάφοροι άλλοι, έχουμε περάσει στη νέα...-θα μιλήσω άλλη φορά για αυτό!).

Τους τελευταίους μήνες οι κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ του αναπτυγμένου δυτικού κόσμου (στον τρίτο κόσμο δεν νομίζω να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για spread,stock market κτλ εξαιτίας του αγώνα τους για επιβίωση μάλλον) ασχολούνται με την ελληνική οικονομική κρίση. Οι δηλώσεις των οικονομικών/πολιτικών παραγόντων, καθώς και πολλά δημοσιεύματα μιλούσαν με πλήρως απαξιωτικά λόγια για την χώρα μας...

Μας χτυπούσαν μαζικά, με δύναμη, και ενίοτε χωρίς έλεος!
Ποιούς?? Εμάς!
Και ποιοι?? Αυτοί! Οι βάρβαροι!


Και ενώ είχαμε βρεθεί στη γωνία ικετεύοντας για λίγο οίκτο, νοιώθοντας έθνος ανάδελφο εμφανίσθηκε αυτός!
Ο κόκκινος Danny! Ο οποίος με έναν πραγματικό πύρινο υποστηρικτικό προς την Ελλάδα λόγο στο ευρωκοινοβούλιο έκανε πολλούς να σκεφτούνε ότι επιτέλους έχουμε στο πλευρό μας έναν τρομερό ιδεαλιστή και ανθρωπιστή όπως αυτός!
Είναι όμως πράγματι έτσι??

Για τον Daniel Cohn-Bendit έμαθα πρώτη φορά ως έφηβος στο λύκειο.
Ως γνήσιος ,και καλά, ΄αριστερίζων΄ νέος με είχαν συνεπάρει οι επαναστατικές ιστορίες για τον Μάη του '68,την φοιτητική εξέγερση στο Παρίσι η οποία είχε ως σύνθημα το ΄σπάστε τα πεζοδρόμια για να φανεί η παραλία' –ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων-, της οποίας ο Danny είχε διατελέσει ηγετική φυσιογνωμία. Από εκείνη τη στιγμή το φιλοεπαναστατικό μου μυαλό τον τοποθέτησε στο ράφι με τα totem της αριστεράς!
Τον έβαλα δίπλα στον Che και λίγο πιο αριστερά από τον Trotsky, για καθαρά εικαστικούς λόγους!
(εδώ θα μου πείτε κάποιοι είχαν βάλει Ανδρουλάκη και Δαμανάκη της ριζοσπαστικής και ανατρεπτικής γενιάς του πολυτεχνείου η οποία το πόσο κακό έκανε στην ελληνική κοινωνία δεν θα μας απασχολήσει σήμερα!)

Πέρασαν λοιπόν κάποια χρόνια, όχι πολλά, και οι νατοϊκές δυνάμεις με πρωτοστατούσες τις ΗΠΑ αποφασίζουν για 'ανθρωπιστικούς' λόγους να βομβαρδίσουν ότι είχε απομείνει από την πρώην Γιουγκοσλαβία! Ένας άκυρος πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης! Κάθε άνθρωπος που ήθέλε να ονομάζει τον εαυτό του φιλειρηνιστή και ανθρωπιστή τάχθηκε εναντίον αυτού του πολέμου. Σχεδόν όλοι.
Κάποιοι δήθεν 'αριστεροί' στη Ελλάδα και στην Ευρώπη στήριξαν αυτόν τον πόλεμο. Ένας από αυτούς ήταν και ο φίλος μας ο Danny.
Όταν το έμαθα σκέφτηκα να τον αποκαθηλώσω άμεσα από το ράφι των ιδεολόγων ριζοσπαστών!

Πώς ένας επαναστάτης της δικής του υπόστασης που αγωνιζόταν με πάθος κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης υποστήριζε τώρα μια πολεμική σύγκρουση??
Μετά σκέφτηκα ΄δεν μπορεί.. ο κόκκινος Danny είναι και κάτι παραπάνω θα ξέρει από εμένα!'

Και έτσι διατήρησε την θέση του, μάλλον με αναστολή, στο άτυπο hall of Fame των επαναστατών..

Όχι για πολύ όμως...
Τρία χρόνια μετά τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας, το ΝΑΤΟ, το οποίο τόσο πολεμούσε ο φίλος μας στα νεανικά του χρόνια, ετοιμαζόταν να κηρύξει τον πόλεμο αυτή τη φορά στο Ιράκ.
Το σκηνικό παρόμοιο.
’Ανθρωπιστική’ στρατιωτική επέμβαση, αντιπολεμικές διαδηλώσεις σε ολόκληρο τον κόσμο για να σταματήσει μια ακόμα αιματοχυσία, κυβερνήσεις να πιέζονται κάτω από την κατακραυγή των λαών και ο κόκκινος Danny να ρητορεύει για την αναγκαιότητα μιας ακόμα πολεμικής επιχείρησης...
"Αχ, πούσαι νιότη, που δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!" που έλεγε και ένας ποιητής

Εκείνη την μέρα τον κατέβασα οριστικά από το ράφι(σημειωτέον το ράφι δεν υπάρχει πια! το ξήλωσα όταν αποφάσισα να προσπαθήσω να ζω χωρίς ιδεοληψίες) και τον έβαλα στο άλλο με τους 'κολοτούμπες' της Ιστορίας !
Και ερχόμαστε στο σήμερα.
Εν έτη 2010 ο κόκκινος φίλος μας ξεσπαθώνει στο Στρασβούργο υποστηρίζοντας ότι οι ευρωπαίοι εταίροι δανείζουν στην Ελλάδα με τοκογλυφικούς όρους με σκοπό το κέρδος.
μάλιστα.. Σωστό ακούγεται

Και επίσης ότι της δανείζουν για να συντηρήσουν, οι εταίροι, την πολεμική τους βιομηχανία , αφού οι έλληνες θα αγοράσουν με τα λεφτά όπλα για να αμυνθούν από τους κακούς γείτονες τούρκους..
χχμμμ.. αρκετά ενδιαφέρον..

Και εγώ αναρωτιέμαι..
Όταν το '99 στη Σερβία και το '02 στο Ιράκ με δυο πολέμους το ΝΑΤΟ κατέστρεφε τις οικονομίες και τις υποδομές των δύο αυτών χωρών, σκοτώνοντας παράλληλα εκατοντάδες αθώων ανθρώπων ποιές πολεμικές βιομηχανίες ευνοήθηκαν?
Ποιες πολυεθνικές ανέλαβαν την 'ανοικοδόμηση΄ κάνοντας business σε αυτές τις περιοχές?
Ποιοι ήταν οι κακοί κερδοσκόποι σε αυτές τις περιπτώσεις??
Κάποιοι κέρδισαν από αυτούς τους πόλεμους με αντίτιμο όχι υψηλά επιτόκια αλλά δυστυχώς αίμα αθώων(sorry αν ακούγομαι γραφικός).
Για τους παραπάνω λόγους θεωρώ τον λόγο του Danny μια απλή αριστερίστικη άσκηση σε ένα εντελώς ασφαλές περιβάλλον.
Ναι μεν αυτά που λέει μπορεί να ακούγονται και να είναι εν μέρει αλήθεια αλλά κατά τι γνώμη μου δεν έχουν κανένα νόημα όταν ακούγονται από αυτόν τον τύπο.
Γιατί πιστεύω ότι ο λόγος του δεν είναι λόγος συμπόνιας και ενδιαφέροντος,
αλλά ένα ακόμα λιθαράκι στην συντήρηση του ψευτοεπαναστατικού/αριστερού του προφίλ το οποίο έχει τόσο ανάγκη.

Εσείς πιστεύετε ακόμα ότι ο Danny είναι red?

kafkaσιος

υ.γ. Τις κατηγορίες περί παιδοφιλίας τις έμαθα χθες όταν έκανα μια έρευνα στο Internet για τον Cohn-Bendit και τις αναφέρω μόνο και μόνο γιατί θεωρώ άδικο όταν ακούγεται κάτι παρόμοιο σχετικά με καθολικούς ιερείς να γίνεται χαμός ενώ για άλλους να περνάει στα ψιλά..

remember?

Οι Lali Puna κυκλοφόρησαν νέο album. Our Inventions λέγεται και περιλαμβάνει 10 καινούρα κομμάτια. Το άκουσα μια φορά ολόκληρο και έχω την αίσθηση ότι πρέπει να του δώσω δεύτερη και τρίτη ακρόαση για να καταλήξω αν το βρίσκω μέτριο, καλό ή καταπληκτικό... Σε αυτό που έχω ήδη καταλήξει είναι ότι το Remember μπορεί εύκολα να σου προκαλέσει μικρές και μεγάλες συγκινήσεις.. Και αυτό το ένιωσα με το πρώτο άκουσμα.

Υ.Γ. Το video δεν είναι αυτό που λέμε "official". Είναι αποσπάσματα από μία animation ταινία μικρού μήκους με όνομα "Cat Soup". Δεν την έχω δει, δεν μπορώ να πω ότι την ήξερα, αλλά έχω την αίσθηση ότι καλό θα είναι να την βρω και να την "μάθω".

Vagless

Maybe So Maybe No

Το νέο μου σκάλωμα!
ο τυπάς μπορεί να μοίαζει με τον διπλανό μας απο το δημοτικό, που πάντα είχε το καταπληκτικό κολατσιό που ήθελες να κλέψεις , αλλά έχει τρελό ήχο,κάνει sold out σε Ευρώπη και Αμέρικα και ίσως έβγαλε (για μένα) ενα απο τα καλύτερα album του 2009!
Το record house παίζει να έχει φέρει το βινυλιάκι....όποιος το είδε το τσίμπισε!!!


Spider Jerousalem

Η εισβολή των transformers

Σε μια κρίση απόλυτης βαρεμάρας και απάθειας -έχωκάτσειστονκαναπεκαιδενθακουνηθωμεχριτηδευτεραπαρουσιακιαςμηνπιστευωσεαυτη- αποφάσισα να βάλω να δω παιδικά. Όχι δεν μιλάμε για παλιμπαιδισμό, απλώς για μια ανάγκη να περάσεις την ώρα σου με κάτι που κάποτε σε γέμιζε χαρά. Το αποτέλεσμα είναι να βλέπω στον απογευματινό ύπνο ρομπότ-μπάλες, που από μακρυά έμοιαζαν με τη νέα έκδοση του fiat 500 σε άσπρο-μπλε, να πέφτουν από τον ουρανό στην κατεχάκη και είτε να με κυνηγάνε είτε να προσπαθώ με το αυτοκίνητο να αποφύγω κάποια άλλα. Το όνειρο κόπηκε απότομα σε μια σκηνή όπου η κολλητή μου μού ανακοίνωνε γεμάτη αγωνία ότι τα transformer προσγειώθηκαν στα jumbo! Για να συνέλθω έπρεπε να σιγουρευτώ ότι υπάρχει ακόμα ζωή, καθώς το όνειρο με άφησε με την αίσθηση που με είχε αφήσει το 1984 του orwell μόνο που σε αυτή τη περίπτωση φαινόταν ότι θα μας διοικούσαν τα ρομπότ και δη τα tranformer. Να βγω έξω από το σπίτι εκείνη τη στιγμή για να δω ότι κυκλοφορεί κόσμος ήταν αδύνατον στα χάλια που βρισκόμουν, οπότε η επόμενη σκέψη ήταν να ανοίξω την τηλεόραση να δω διαφημίσεις, θεωρώντας ότι αν παίζουν διαφημίσεις τότε σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι σε αυτόν τον κόσμο τον γεμάτο ηρωικά χελωνονιντζάκια, χαζοχαρούμενες πάπιες, άγριους μαύρους πητ, βασανισμένες candy candy, θέλουν να πουλήσουν τα προϊόντα τους άρα καλά πάμε η κοινωνία είναι όπως την άφησα πριν 3 ώρες και στην τελική ανάμεσα σε όλους αυτούς μπορεί να ήταν και ο captain planet!

Μετά από όλον αυτό τον παραλογισμό του απογεύματος με προβλημάτισε το περιεχόμενο των παιδικών σειρών που αμέριμνα παρακολουθούν εκατομμύρια παιδάκια σε όλο τον κόσμο. Γιατί αν η επιρροή τους στα 26 μου είναι το παραπάνω όνειρο τότε δεν είναι τυχαίο που τα παιδάκια στα πέντε τους νομίζουν ότι κάποιος τα κυνηγάει στον ύπνο τους. Και πολύ ωραίος ο captain planet, αλλά δεν είναι τυχαίο που σε κάποιο όνειρο μου μικρή-με τη μορφή λίγο captain planet λίγο scooby doo! και την έκανα πάλι τη μαλακία μου- τον είδα να βάζει κατά λάθος φωτιά στο δωμάτιο μου. Άραγε όλοι μας οι φόβοι να ξεκινάνε από τις παιδικές σειρές που τόσο αμέριμνα μας άφηναν οι γονείς μας να βλέπουμε; Διότι δοκιμάστε να δείτε κάποια παιδική σειρά σήμερα και θα διαπιστώσετε ότι οι μισές προκαλούν stress στο τι θα γίνει και αν θα γλιτώσει ο καλός; Κι επίσης τι μηνύματα δίνουν σε ένα παιδάκι αυτές οι σειρές; Τι μήνυμα περνάει ένα στρουμφοχωριό με μία μόνο γκόμενα; Μια candy candy που ψάχνει να βρει την αγάπη; Ένας inspector gadget χωρίς iq που ωστόσο πάντα τα καταφέρνει; Ένας niels holgersson που ταξιδεύει πάνω σε μια πάπια;

burbuja

Μυθοπλασία

Επειδη θα τα δειτε αυτα στο Robin Hood επικαλυμενα με μπολικη ανδρεια, θυμηθηκα ενα αλλο παραμυθι:

"Σε ενα παλιο μικρο βασιλειο-προτεκτορατο περισσοτερο, ευλογημενο με ενα παραδοξο-παραλογο τροπο, υπηρχαν αναταραχες, λογω οικονομικων-κοινωνικων-ηθικων αδιεξοδων. Η ιστορια μας αφορα ενα χαλικακι απο τον τοιχο ολου αυτου που συνεβη τελικα και ειχε ως εξης:

Yπηρχε ενας ισχυρος ανδρας, η ιστορια δεν θυμαται το ονομα του, διαχειριστης τσιφλικαδων, που περναγε στον απλο λαο οτι ειναι κοινωνικα ευαισθητος και κατακεραυνωνε την ηγετικη δυναμη της εποχης (η ιστορια παντα θυμαται τις ηγετικες δυναμεις, διοτι γι'αυτο εφευρεθηκε τροπον τινα..).

Tο ονομα του ηγετη Χιονομουστακος Ερπητιος. Δεν ηγειτο πραγματικα, οπως αλλωστε σε ολες τις μοναρχιες, αλλοι τον εβαλαν, μελη της φατριας (που ειχαν καποιο μερος του λαου με το μερος τους μεσω πελατειακων σχεσεων) , τα οποια μελη πισω απο τον Ερπητιο, ειχαν τη δικη τους "ατζεντα" (θα λεγαμε εμεις εν ετη '10), τυπου "ο Ερπητιος μπροστα παρθενος και εμεις κανουμε αυτα που ξερουμε".

Επιστρεφω λοιπον.. Ο διαχειριστης, ειχε φιλους σημαντικους (λογικο), μεταξυ αυτων ενα μαηστορα που ειχε μια μεγαλη πλατεια που εκει πηγαινε ο λαος να ενημερωθει. Του λεει ο μαηστορας : "παρε μια ωριτσα στην πλατεια, εσενα διαχειριστα σε ξερει ο λαος, θα μαζευτει μιλιουνια και αρχισε να τα λες ενα χερακι για τους ακολουθους του Ερπητιου, γιατι σαν πολλα μας τα εχουν κανει και ενταξει επειδη δεν ανηκουμε στην αυλη τους, δεν ειμαστε και ανισχυροι! Τωρα θα δουν τη δυναμη μας!". Ανεβαινει στην πλατεια, που λετε παιδια μου και λεει λεει λεει, ουτε σε ντερμπυ μονομαχιων δεν ειχε βγαλει τοση ενταση. Ο λαος, πολυς ειδε, λιγος ταρακουνηθηκε, λογω ζαλαδας απο τα πολλα που του ειχαν συμβει, απεκαμε και το πηρε στο μυαλο του μεν, αφησε για αλλη στιγμη την αφομοιωση δε.... Ησυχια μετα απο ολους....

&..Δυο βδομαδες μετα, τυχαινει μια μαζικη συναντηση του λαου στο αστικο κεντρο του βασιλειου για να φωναξουν (για λεφτα ηταν ο λογος κυριως, δικαιοσυνη-ξεβολεμα και λοιπες αξιες δεν ηταν πολυ επικαιρο ακομα). Διδεται λοιπον, απο τους Ερπειν-ακολουθους, διαταγη σε βασιλικους υπαλληλους-αορατους (αυτοι υπαρχουν μονο στις σκιες του τεραστιου παλατιου, την ταυτοτητα τους γνωριζουν μονο αυτοι που τους προσελαβαν) να πανε σε ενα χωραφι του εκνευριστικου διαχειριστη, το πιο ευκολο να παθει ζημια (ειχε ξερο σιταρι σε προσιτο μερος χωρις φραχτη, με πολλους εργατες) και να κανουν ζημια, καλυπτομενοι απο τον τιμημενο λαο (που φωναζε για λεφτα και λοιπες προσκολληθεισες μητρικες αναμνησεις..). "Με αυτο τον τροπο" σκεφτηκε ενας ακολουθος (χοντρος νομιζω γραφει η ιστορια), ¨θα του δειξουμε ποιος εχει το πανω... χερι-ακους εκει να με βρισει ΕΜΕΝΑ". Σημειωτεον γνωριζαν οτι το χωραφι δεν πληρουσε βασικες αρχες προστασιας (νερο κλπ), οποτε θα τον ειχαν στο χερι...

&... Ετσι και εγινε.. Περνοντας απο το χωραφι ο κοσμος, ξεπεταχτηκαν 3-4 αορατοι μανδυοφοροι και γνωριζοντας τις αδυναμιες του χωραφιου, εριξαν υγρο-πυρ στο ξερο σιταρι. Σε δευτερολεπτα το μερος εγινε κολαση, οι μανδυοφοροι ησυχοι εξαφανιστηκαν, δεν τους ενοχλησε κανεις απο αυτους που φωναζαν, ειναι σιγουρα τρομακτικο σε εκατονταδες κοσμου να εμφανιζονται 3 ετοιμοπολεμοι μανδυοφοροι, κοκκαλωνει ο τρομος απο την καταστροφικης τους ορμη. Ατυχια της στρατιωτικης επιχειρησης, ηταν ο θανατος 3-4 εργατων που ειχαν χωθει μεσα στο σιταρι για να γλυτωσουν...
&.. Και εκει οι ακολουθοι τα εχασαν για πολυ λιγο, ειναι αληθεια.

Το βασικο μερος του σχεδιου ειχε πραγματοποιηθει: βγηκαν στη φορα οι ελλειψεις του χωραφιου (ως προς τους εργατες) και πως θα αποδοθουν ευθυνες, επειτα γιατι ο αναλγητος διαχειριστης να εχει τους εργατες να δουλευουν στο λιοπυρι ενω ο λαος παραδιπλα φωναζει (και για λεφτα κιολας!)? Και οι νεκροι δεν θα πανε χαμενοι σκεφτηκαν. Απλα θα ενισχυσουν το κυμα δυσαρεσκειας προς τον διαχειριστη και !μπονους! ο λαος βυθισμενος σε ενα πλαστο ενοχικο πενθος που θα ταισουμε και εμεις, θα ξεχασει για καποιο καιρο μαζωματα στις πλατειες, στα καπηλεια κλπ... Ασε που απο αυτο, μυρια καλα επονται!..

&... Μη σας πω για το διαχειριστη.. Κουρνιασε, τι να κανει, σκεφτηκε: "τελικα, με καποια πραγματα δεν τα βαζεις.. αυτοι δεν φοβουνται ουτε το θεο.." και το μοιραζοταν με τους λοιπους φιλους του -που λουφαξαν και αυτοι. Νομιζω οτι σκεφτοταν να φυγει απο το βασιλειο και να κατοικησει σε βασιλειο τροπικο, θερμο με πηγες που αναβλυζουν ενα μαυρο παχυρευστο υγρο.

Δεν αλλαξε τιποτα αλλο.
Σπυρος