Η συνταγή

Σε μια απο τις εορταστικες ημερες, εκεινες τις ημερες με την παραδοσιακη επισκεψη για γευμα στο πατρικο λογω ονομαστικης εορτης της μη-τερας οπου φτανω σε κατασταση μισο-νυστας, μισο-πεινας, μισο(ω)-γενικοτερα, εκτυλιχθηκε το εξης :

"σπυρο, κατσε να δεις τι βρηκα! μια εκθεση σου απο το δημοτικο! οταν τη διαβασα σκεφτηκα οτι τελικα, το ειχες παντα μεσα σου να ασχοληθεις με αυτο που εχεις αποφασισει", ειπε η μητερα, δινοντας μου το κιτρινισμενο χαρτι, στην αναποδη οψη του οποιου υπηρχε φρεσκογραμμενη μια συνταγη για μια τουρτα που τελικα δεν δοκιμασε να φτιαξει.

Εκεινη τη στιγμη που πηρα στο χερι το διπλωμενο χαρτι, ειχα δυο αντικρουομενα αισθηματα, απο τη μια, μια γενικη απαξια για τα παιδικα μου χρονια που με χαρακτηριζει και απεναντι την "ψηφο εμπιστοσυνης" της μανας, που διαβεβαιω, ειναι limited edition- θετω κι αλλιως- ειδος προς εξαφανιση.

Διαβαζω λοιπον :"Ενα ανοιξιατικο πρωινο στο σχολειο του χωριου τα παιδια καναν μαθημα. Ενω ο δασκαλος ομως εκανε γραμματικη, τα παιδια απο το ανοιχτο παραθυρο βλεπαν το ανοιξιατικο τοπιο. Διπλα υπηρχε μια ανθισμενη μανταρινια. Βλεπαν τα πουλια που κελαηδουσαν, οι μελισσες βουιζαν. Ο δασκαλος ειχε ιδρωσει απο την κουραση μιλωντας για τις οξειες και περισπωμενες και προσπαθουσε να τις καρφωσει στο μυαλο μας. Σε μια στιγμη ενω ο δασκαλος μιλουσε, ενα πουλι κελαηδουσε και ο Νικολιος σεν αντεξε αλλο. Σηκωθηκε και ειπε : Σωπα δασκαλε να ακουσουμε το πουλι!".

Ειναι η μοναδικη φορα νομιζω, που η παιδικη μου ηλικια, αντικρυ στο "σημερα" μου, συμφωνησανε οτι "καλο! μου ταιριαζει!", συναντηθηκαν με συμπαθεια και αγαπη. Αν το κανω εικονα, το παιδι, εαν γνωριζε τον ενηλικα θα ελεγε "αυτος ο μεγαλος, ειναι αλλιως!" και ο ενηλικας "γαματος ο μικρος!".

Σε δευτερη αναγνωση μακρια απο το πρωτο συναισθημα, αναγνωριζα τα σεξουαλικα συμβολα (μελισσες, πουλια, καρφωσει? σπυρο, you horny bastard..), αλλα εκει μπηκε η διανοηση πια και δεν ηθελα να μου το χαλασει... :p

Οταν διαβασα αυτη την εκθεση σε τριτους, μια μελλοντικη μη-τερα, σχολιασε "ρε αυτο ειναι κοπια απο ενα ποιημα που ειχαμε μαθει δευτερα δημοτικου". Το σχολιο της, μακρια απο αυτο που ηθελα να πω και να μοιραστω.

Οχτω αυγα, ενα φλ.ζαχαρη, σοκολατα 400γρ, αμυγδαλα, σαβαγιαρ, γαλα, κονιακ, εγραφε φρεσκα-φρεσκα η συνταγη απο την αλλη μερια του κιτρινου χαρτιου (χαλια το γλυκο..). Για να μην ξεχναω τις διάφορες (και οχι μονο δυο οψεις) του νομισματος.

Στοχος επετευχθει ωστοσο, εγω και το παιδι, τα βρηκαμε.

Ειναι επισημο, η συνταγη εχει πετυχει.

σπυρος

3:44 πμ 10/1/2011 Μα τον Τατι!

Γραφω τωρα, εν θερμω, αφου ειδα το animation "Θαυματοποιος". Να ειμαι καθαρος, ο λογος που πηγα, ηταν, οτι ο Ζακ Τατι, ηταν ο σεναριογραφος και μετα τη γνωριμια μου με τον ηρωα του Hulot, τον εχω κατασυμπαθησει.

Γραφω επιτηδες τωρα, διοτι αργοτερα, θα αρχισω να ψαχνω για τον Τατι, να διαβαζω και η παρουσα γνωμη θα νοθευτει με πληροφοριες, οποτε αυτος ειναι ενας τροπος να κρατησω ετουτη τη στιγμη.

Λοιπον, συγκινουμαι & αγαλλιαζω με το τροπο που μεταφερει ρομαντισμο, μελαγχολια, ζεστασια, χιουμορ, χωρις να υπαρχει λεκτικη επικοινωνια. Και δεν μας χρειαζεται! Λες και αμα υπηρχε διαλογος, θα χαλαγαν ολα. Υπαρχουν τα παντα, επικοινωνια, μου μεταφερει συναισθηματα, πιθανον πιο καθαρα & πιο εντονα, απο οποιοδηποτε διαλογο.

Αναρωτιεμαι, ποια αισθηση πρεπει να εχει σε οξυνση αυτος ο ανθρωπος για να μπορει να πεταει τις λεξεις στο καλαθι.

Ή εχει καποια αναπηρια, τετοια ωστε, η αναγκη του, τον εκανε να φτιαξει το δικο του εκφραστικο μονοπατι?

Ή μηπως εχει φτασει σε τετοια επιπεδα, που words just get in the way, που λεει και μια ψυχη? Θα το ψαξω, αλλα για την ωρα, ειμαι συνεπαρμενος, οχι απο το φιλμ που ειδα, αλλα απο τον τροπο που εκφραζεται αυτος ο βρωμο-γαλλος. Ηχοι, κινηση, μουσικη, εικονες, εκφραση.. ολα αυτα σε ενα εξαιρετο συντονισμο, οκ, αλλα εχω και μια εντυπωση, σαν ο του-Τατις, να εχει βουτηξει μεσα στον ανθρωπινο πυρηνα, εμεινε καμποσο, καταφερε να βγει σωος και αφου πλεον γνωριζε, ειπε "η γλωσσα απλα μασκαρευει την ουσια. Τα παναθρωπινα αισθηματα, μπορουν να αναδυθουν με αλλους τροπους".

Δεν προτεινω τιποτα, μην παρεξηγηθω, εχω ομως και εγω τις αδυναμιες μου. Το κραταω και παω να συλλεξω περισσοτερες πληροφοριες.

σπυρος

Τα 10klm, ο Γιωργάκης και ο Πετράκης

Όταν ο ''Λουκουμάς'' μου ανακοίνωνε πριν 2 μήνες οτι θα παρουμε μέρος στον αγώνα των 10klm,στο πλαίσιο του κλασικού μαραθωνίου,μαζί με το ''Μαναράκι'' τον ''Αφρικανό'' και φυσικά τον ''Master Toast''(ο συγκεκριμένος Bro θα δοκίμαζε την τύχη του στη κλασική διαδρομή των 42klm),ένιωσα μια αναγούλα να αναδύετε απο το στομάχι και τους μύες του σώματος σιγά σιγά να κατεβάινουν σε απεργία αρνούμενοι να συμμετέχουν σε αυτό το εγχείρημα.
Χωρίς να το πολυκαταλάβω ο καιρός πέρασε,κάνωντας μια μίνι προετοιμασία και οφείλω να παραδεχτώ διασκεδάζωντάς το αρκετά, αφού οι προπονήσεις πολλές φόρες γινόντουσαν σε βουνά και άλλοτε σε παραλιακές όμορφες διαδρομές.
Ο καιρός την ημέρα του αγώνα ήταν καταπληκτικός,έιχε έρθει κόσμος απο όλες τις γωνιές του πλανήτη και γενικά το κλίμα ήταν εορταστικό.Ο αγώνας εξελίχθηκε πολύ καλύτερα απ'ότι περιμέναμε με αποκορύφωμα ένα σκηνικό που με συγκίνησε ιδιαίτερα.Οί αθλητές ήταν αναγκασμένοι να περάσουν κάτω απο την γέφυρα της κατεχάκης καθώς ανεβάιναν την Μεσογείων άλλα και στην κάθοδο πηγαίνωντας προς τον τερματισμό.Έτσι λοιπόν στο σημείο εκείνο,κάτω απο την γέφυρα,όταν οι αθλητές συναντιόντουσαν,ξεσπάγαν σε χειροκροτήματα,ενθαρύνοντας ο ένας τον άλλον να συνεχίσουν με δύναμη για να τα καταφέρουν να τερματίσουν.....η τρίχα σηκώθηκε κάγκελο και τα πόδια βγάλαν φτερά!Το συνάισθημα μοναδικό,επιτέλους μέσα στη μαυρίλα των ημερών μια αχτίδα αλληλεγγύης,μια πράξη ανιδιοτέλειας,κανείς δεν θα κέρδιζε ούτε λεφτά ούτε δόξα,απλά θα τερμάτιζε και αυτό ήταν που θέλαν όλοι...να μπούν στο καλιμάρμαρο και να περάσουν την γραμμή του τερματισμού σε ότι χρόνο και να έδειχνε το χρονόμετρο!
Αφόυ λοιπόν τερματίσαμε,πήραμε τα μπαγκάζια μας και πήγαμε στα μάρμαρα του σταδίου να περιμένουμε του δρομέις του μαραθωνίου που θα φτάναν απο στιγμή σε στιγμή αλλά και τους τελευτάιους απο τα αγωνίσματα των 5 & 10 klm.Ξαφνικά απο το μικρόφωνο ακούγετε η ανακόινωση οτι ο πρωθυπουργός της χώρας μόλις τερμάτισε.....τέτοια γιούχα απο 10.000 κόσμο που ήταν συγκεντρωμένοι στο στάδιο ήταν η αλήθεια οτι δεν περίμενα να ακούσω!
Τα συναισθήματα ανάμεικτα...δεν ήξερα αν έπρεπε να στεναχωρηθώ ή να χαρώ....μάλλον έκλεινα προς το δεύτερο.
Προσπερνάω για την ώρα το συμβάν αυτό, για να κάνω αναφόρα στον τερματισμό του Στέφανου Πετράκη a.k.a ''Master Toast'', σε χρόνο 4h & 32 min. καταλαμβάνοντας μια θέση στην 1η 1000αδα (12.000 άτομα τρέχαν την κλασική διαδρομή) και κάνωντας την παρέα πραγματικα περήφανη!!!Zillions respect to you man.......
Χαζεύοντας τα ρεπορτάζ του μαραθωνίου την επόμενη μέρα σε T.V & internet πραγματικά εξοργίστηκα!Πέρα απο κλασικές αναφορές στο γεγονός....υπήρχε εκτεταμένη αναφορά στον Γ.Α.Π και στο ότι έτρεξε τα 10klm με επιτυχία(συγγνώμη...να μην το παινεφτώ αλλά του ρίξαμε 25 λεπτά στο κεφάλι),τι φόραγε,πώς έκανε διατάσεις,τι γελοιώτητες δήλωσε στο τέλος κάνωντας παραλληρισμόυς του αγώνα με την οικονομική κατάσταση και σκηνές που έτρεχε χαιρετώντας χαμογελαστά γιαπωνεζάκια!Ακραίος λαϊκισμός και παπαριές με νούφαρα!!!!
Συγγνώμη προβατάκια δημοσιογράφοι του κώλου αλλά ΟΧΙ δεν ήταν αυτό το point της ημέρας....
Ήταν οι χιλίαδες κόσμου που ήρθαν απο κάθε γωνία του πλανήτη για να τιμήσουν ενα θεσμό που δεν έχουμε και πολύ σε υπόληψη.
Ήταν οι παπούδες που μετά απο 5 ώρες τερματίζαν την διαδρομή και κλαίγαν σαν μικρά παιδιά...
Ήταν τα παιδία των special Olympics που δώσαν τον δικό τους μοναδικό αγώνα...
Ήταν ο άγνωστος μαραθωνιοδρόμος που 10 μέτρα πριν απο τον τερματισμό κατέρευσε και με τις ζητοκραυγές και επευφημίες χιλιάδων θεατών κατάφερε να τερματίσει έρπωντας και στην συνέχεια να χάσει τις αισθήσεις του...
Ήταν οι απλοί πολίτες που δεν ντύθηκαν σαν black ninja ,αλλά κάποιοι κυριολεκτικά με κουρέλια έσκυψαν το κεφάλι χωρίς να ψάχνουν που είναι η κάμερα για να χαιρετήσουν,τερμάτισαν με ενα τεράστιο χαμόγελο και αποσύρθηκαν σιωπηλά χώρις να εκτοξέυουν φανφάρες...
και τέλος ήταν το χειροκρότημα και οι κραυγές συμπαράστασης κάτω απο την γέφυρα.......

άντε και του χρόνου με υγεία!



Spider Jerusalem

θα σε εκδικηθώ, σαν τρελό φορτηγό

Χθές το μεσημέρι μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν φίλο. Είναι δάσκαλος καλλιτεχνικών και μου περιέγραφε την επί 1 μιση ώρα προσπάθεια του να διανύσει την απόσταση Ελληνικο-Δάφνη επιστρέφοντας από το σχολείο σπίτι του. Ο λόγος? Είχαν κλείσει την Λ. Βουλιαγμένης οι νταλικέρηδες στο ύψος της Αλίμου. Η αλήθεια είναι ότι ακουγόταν αρκετά τρελαμένος και οργισμένος, ενώ σας διαβεβαιώ ότι δεν είναι ούτε βολεμένος ούτε από αυτούς που κάνουν γενικά κριτική εκ του ασφαλούς. Ανήκει και αυτός στους μη προνομιούχους Έλληνες που έλεγε κάποτε μια ψυχή. Μάλιστα εντάσσεται στον αριστερό χώρο(με τη ευρεία πάντα έννοια!) ότι και αν αυτό σημαίνει.

"Που ήταν ρε συ όλοι αυτοί οι τύποι τόσα χρόνια που κατεβαίναμε σε πορείες και συγκεντρώσεις?? όλοι την πάρτη τους κοιτάνε.. όψιμοι επαναστάτες.. "

Απάντηση δεν είχα, επιστρέφοντας όμως το απόγευμα στο σπίτι άνοιξα την τηλεόραση όπου για καλή μου τύχη έπεσα σε μια κωμωδία της οποίας το τρέηλερ μου είχε περιγράψει λίγο νωρίτερα ο φίλος. Ρεπορτάζ στις ειδήσεις για τις κινητοποιήσεις των φορτηγατζήδων!Δεν πίστευα στα μάτια μου! Μιλάμε για μια φοβερή υπερεαλιστίκη παραγωγή, δημιούργημα μάλιστα ελλήνων συντελεστών!!(και ύστερα σου λένε ότι αυτή η χώρα δεν μπορεί να παράγει τίποτα!). Θα προσπαθήσω να σας περιγράψω αυτά που παρακολούθησα..

Όλο το σκηνικό είχε στηθεί στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη. Όχι μπροστά,όπως έχουμε δεί κι άλλες φορές να συμβαίνουν διάφορα περιστατικά, αλλά ΠΑΝΩ! ναι ΠΑΝΩ! Εν αρχή είναι μια όμαδα 20-30 της συμπαθούς(όπως λένε και οι δημοσιογράφοι) κατηγορίας των φορτηγατζηδων προσπαθεί να σπάσει το μπλόκο των ΜΑΤ και να ανέβει τα σκαλιά ώστε να μπεί στο μπουρδέλο τη βουλή όπως φώναζε. Τώρα το τι θα έκανε άμα έμπαινε το έχω μεγάλη απορροία η οποία δεν μου λύθηκε... Κάνουν λοιπόν ντου πετώντας πέτρες και δυναμιτάκια(μάλλον MEFISTO). Οι μπάτσοι πετάνε δακρυγόνα και οι οδηγοί κάνουν πίσω με τα ανοιχτά τους πουκάμισα να ανεμίζουν στον αέρα. Έπειτα, ακολουθεί ένα πλάνο όπου μια ομάδα ατόμων με ελληνικές σημαίες τραγουδάει τον εθνικό ύμνο ενώ στο τελος ένας από αυτούς, μιμούμενος προφανώς τον εκφωνητή του πολυτεχνείου το ‘74 φωνάζει στα ΜΑΤ : <<ΑΣΤΥΝΟΜΟΙ ΕIΣΤΕ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜAΣ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΧΤΥΠΑΤΕ ΕΜΑΣ?ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΧΥΣΕΤΕ ΑΙΜΑ ΑΔΕΡΦΩΝ?>>.

Οππ, λέω εδώ το πράγμα γίνεται ενδιαφέρον ,πολύ σουρεάλ,και πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου βλέπω στο βάθος ένα άλλο παρεάκι, μεταξύ τον οποίων και μια γυναίκα γύρω στα 50 η οποία κράταγε σφιχτά στο ένα χέρι την τσάντα της και στο άλλο μια σημαία, να έχουν ανέβει πάνω στην πλάκα του μνημείου και να φωτογραφίζονται από διαφόρους φωτορεπόρτερ. Το γαμάτο ήταν ότι κάποιοι από αυτους είχαν γονατίσει για να χωρέσει όλο το group στην αναμνηστική card-postal! Xαμογελούσαν σαν στρατιώτες που είχαν κατακτήσει κάποιο εχθρικό ύψωμα.Παιδια σας λέω ο κόσμος έχει ξεφύγει τελείως. Δεν εξηγείτε αλλιώς. Ιδίως αν τον παίρνει και η κάμερα, σεληνιάζεται και κάνει ότι σαχλαμάρα μπορεί να θεωρεί εκείνη τη στιγμή ως μαγκιά. Τές πά, εκεί που έχω χορτάσει από γραφιλίκια έρχονται τα πλάνα από τα προηγούμενο βράδυ. Το βράδυ που συζητιότανε το σχετικό νομοσχέδιο... Βλέπω λοιπόν κάτι τύπους να ανάβουν καπνογόνα και να τα πετάνε στο προάυλιο της βουλής.Τι γινεται ρε πούστη μου, σκεφτομαι??? Μετά ακούω ότι είχαν στήσει γιγαντοοθόνη ώστε να παρακολουθούν την συνεδρίαση.Εκεί δε σας κρύβω ότι λύγισα... έμεινα άφωνος. Η όλη φάση είχε καταντήσει γήπεδο. Βλεπανε όλοι μαζί Βουλή! Υποθέτω τα καπνογόνα έσκασαν ως ένδειξη ενθουσιασμού μόλις κάποιος βουλευτής υπερασπίστηκε τα αιτήματα τους...

Το ρεπορτάζ τελείωσε αλλά όλο αυτό το τσίρκο εκτός από το να με διασκεδάσει με έκανε να νοιώσω ένα είδους στεναχώριας. Πώς έχουμε καταντήσει έτσι ως κοινωνία? Πώς φτάσαμε ως εδώ? Μια κοινωνία πρωτόγωνων. Δεν σεβόμαστε τίποτα πλέον όταν έχουμε ή νομίζουμε ότι έχουμε δίκιο. Έτοιμοι να κάνουμε οποιοδήποτε καραγκιοζιλίκι αρκεί να μας δείξει η τηλεόραση, να φανούμε. Χρησιμοποιούμε κάθε μέσο, θεμιτό ή όχι, μόνο και μόνο για να περάσει το δικό μας. Ακόμα και εθνικά σύμβολα γίνονται αντικείμενα εκμετάλευσης πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα ενισχύσουμε τις απόψεις μας. Δεν χρειάζονται επιχειρήματα, αρκεί ένα λάβαρο. Ποιός άλλωστε έχει ξεχάσει τον Χριστόδουλο που είχε κουβαλήσει τη σημαία της επανάστασης του 1821 από την Αγ. Λαύρα στη λαοσύναξη για τις ταυτότητες... Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν σεβόμαστε τον συνάνθρωπο μας. Τον αντιμετωπίζουμε και αυτόν σαν εχθρό μας, επιζητώντας την εξόντωση του αρκεί να επιβιώσουμε εμείς.

Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο ή άδικο οι φορτηγατζήδες. Δεν μπορώ να βιώσω τα προβλήματα τους, όπως και αυτοί δεν μπορούν να βιώσουν τα δικά μου. Άλλωστε το ατομικό με το συλλογικό δίκιο μπορεί να απέχουν έτη φωτός το ένα από το άλλο. Η εικόνα που παρουσιάζουν όμως στην διεκδίκηση των αιτημάτων τους είναι τουλάχιστον γραφική, αν όχι και ενοχλητική.

Πιστεύεις λοιπον κύριε φορτηγατζή μου ότι σε πνίγει το δίκιο? Μάλιστα,να σε καταλάβω. Κάνε την απεργία σου.Θα μου πεις ότι την έκανες και σε επιτάξανε,τι να έκανες? Είδες όμως που δυο μηνάκια μετά την βρήκες τη λύση? Κάνεις αποχή από την εργασία σου και είσαι και νομικά καλυμένος. Και βρήκες τρόπο να τροφοδοτείς και την αγορά μην στην πέσει στο τελος όλη η κοινωνία. Ανέβηκες και στην ΔΕΘ ,πήρες και στο κυνήγι κανά δυο γραφικά καπιταλόνια, πάντα με μια σημαία στο χέρι, έγινες πρώτη μούρη στις ειδήσεις και ό αγώνας συνεχίζεται. Έχω μια απορροία όμως.. τους δρόμους γιατί πρέπει να τους κλείσεις? Αν θυμάμαι καλά κάθε φορά που οι αγρότες, θεωρώντας και αυτοί ότι έχουν δίκιο έκαναν μπλόκα στις εθνικές οδούς , ήσουν ο πρώτος που τραμπουκιζόταν με περίσσιο πάθος μαζί τους, λέγοντας το κλασσικό πλέον ‘η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχιζεί η ελευθερία του άλλου’. Λες και η ελευθερία είναι μέγεθος μετρήσιμο, κάτι σαν οικόπεδο και λές μέχρι εδώ ειναι η δικιά μου μην τολμήσεις να περάσεις γιατί σε έσκισα! Πώς μπορείς λοιπόν τώρα κύριε και κλείνεις τους δρόμους ακόμα και μέσα στη Αθήνα? Καλά τα τσιτάτα αλλά ακόμα καλύτερα όταν εξηπηρετουν τα δικά μας συμφέροντα υποθέτω...

Αν πιστεύεις πραγματικά αυτό που λές ότι με τα νέα δεδομένα δεν έχεις λόγο να είσαι οδηγός και προτιμάς να το κάψεις, ξέρω και γω, καύτο. Φαντάσου 800 φορτηγά να καίγονται σε μια εθνική οδό τί θέμα θα γινόταν στα ξένα ΜΜΕ. Το CNN, BBC, Al Jazeera θα έκαναν πάρτυ!Όλος ο κόσμος θα μιλούσε για την επανάσταση των φορτηγών και θα έμενες και στην παγκόσμια ιστορία. Αλλά να ταλαιπωρείς τον συνάνθρωπο σου για να φωνάξεις για τα συμφέροντα σου είναι σαδίσμος. Γλυστράς και πέφτοντας θες να τραβήξεις όσους περισσότερους μπορείς. Ζούμε όλοι μαζί σε μια κοινωνία και θα πρέπει να διαφυλάξουμε το έλαχιστο σεβασμού σε κάποιους απλούς κανόνες. Δε σου αρέσει ο χ,y νόμος, η κυβέρνηση,το σύστημα όλο? Προσπάθησε να το αλλάξεις. Διαδήλωσε, απέργησε, συνδικαλήσου. Ακόμα και αν δε σου αρέσει η αστική δημοκρατία οργάνωσε επανάσταση να πάρεις εσύ την εξουσία!Κάνε κάτι! Τον συνάνθρωπο σου γιατί πρέπει να τον ταλαιπωρείς?

Και να δεχθώ ότι αδικήθηκες. Φίλε φορτηγατζή θα σου πω ένα μυστικό. Δεν είσαι ο μόνος. Αυτοί που ακολούθησαν μια πορεία στη ζωή τους επειδή τους είπαν ότι είναι το σωστό και κατέληξαν να παίρνουν 1000€ κάνοντας κάτι που δεν γουστάρουν δεν αδικήθηκαν? Ο ωρομίσθιος δάσκαλος που πληρώνεται με 350€? Η νοσοκόμα που παίρνει 1000€ και το επάγγελμα της δεν θεωρείται ‘βαρύ και ανθυγιεινό’? Και πόσες άλλες περιπτώσεις. Αδικημένοι μπορούμε να νοιώθουμε ή και να είμαστε όλοι, αλλά και οι αντιδράσεις πρέπει να κινούνται σε ένα πλαίσιο αξιοπρέπειας και σεβασμού στον συνάνθρωπο. Αν κάτι μας έχει απομείνει είναι η αξιοπρέπεια και δεν πρέπει να την θυσιάζουμε έτσι απερίσκεπτα.

Βασικά δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι. Έτσι μας μάθανε να αντιδράμε και πολύ περισσότερο έτσι μας βολεύει να αντιδράμε. Με τις κάμερες παρούσες. Με άναρθρες κραυγές,με αλαλαγμούς, με κλωτσιές, μπουνιές . Με σημαίες και με ταμπούρλα. Με τον εύκολο δρόμο της αόριστης αντίδρασης. Έυχομαι κάτι όμως. Να μην ξανάδω αυτό το τσίρκο που είδα αυτές τις μέρες. Όλες αυτές τις γραφικότητες οι οποιές με προσβάλουν ως πολίτη και ως μέλος αυτής της κοινωνίας. Όλα αυτά που προσβάλουν την αισθητική μου. Μέσα στο χειμώνα οι κοινωνικές αντιδράσεις αναμένεται να ενταθούν. Καντε λοιπόν φίλοι διαμαρτυρόμενοι ότι πιστεύεται σωστότερο ώστε να διεκδικήσετε τα αιτηματα σας.Ένα πράγμα μην κάνετε όμως. Μην στήσεται άλλα πανηγύρια για χάρη των ειδήσεων των 8.

Αλήθεια όλοι αυτοί που είδαν την εικόνα τους στην τηλεόραση να κάνουν όλα αυτά πως να αισθάνθηκαν? Δε σας κρύβω ότι εγώ ντράπηκα λίγο. Ίσως για μένα, ίσως περισσότερο για λογαριασμό τους, δεν ξέρω...

kafkaσιος

ψηφιακή μούφα και μισή...

Ήμανε (sic) σε ένα φαγοπότι τις προάλλες παρέα με την ψηφιακή μου φωτογραφική μηχανή και έβγαλα ίσα με 150 φωτογραφίες έτσι για την πλάκα. Ούτε πανάκριβα φιλμ των 36 καρέ, ούτε έξοδα εμφανίσεων, ούτε να γίνεσαι φειδωλός στα snapshots, ούτε τίποτα...Φοβερή ανακάλυψη αυτές οι ψηφικακές συσκευούλες, έτσι?

Για να μην πω ότι στην επιστροφή έβαλα στο shuffle το mp3 με τα 4GB μουσικής να παίζει (ένα φτηνιάρικο "εμμπηθράκι" είναι αλλά μια χαρά την κάνει την δουλειά του) και έπαιζε και έπαιζε και έπαιζε για πόση ώρα, κι ούτε να αλλάζεις πλευρά στην κασέττα, ούτε να ψάχνεις για άλλο cd μέσα στην τσάντα σου για να αλλάξεις αυτό που μόλις τελείωσε και πάει λέγοντας.. Ρε τους κερατάδες τι έχουν βγάλει... Μας σώσανε! Μας σώσανε??

Και περπατάω, και καθώς φτάνω σπίτι συνειδητοποιώ ότι μέσα στο mp3 έχω ρίξει ένα κάρο μ@λ@κίες πρώτης ποιότητος..... Από τα 50 τραγούδια που άκουσα, είναι ζήτημα να με αρέσανε τα 15.... Πως πας στο super market και λες "βάλε μου μισό κιλό γραβιέρα Κρήτης τριμμένη" και σου λέει ο τυροκόφτης "650 γραμμάρια βγήκε, να τ'αφήσω?", και εσύ ενώ θες να του πεις "ναι, να το αφήσεις και να μου βάλεις μισό κιλό" τελικά του λες "άστο μωρέ, σιγά"..... Α να γεια σου, ένα τέτοιο πράγμα... Κατεβάζεις μουσική από το net, και μιας και κατεβάζεις αυτά που θες, κατεβάζεις και 5-6 κιλά mp3 ό,τι να'ναι..... Εδώ κρατάς την γραβιέρα που την χρυσοπληρώνεις, δεν θα κρατήσεις τα μουφο-mp3 που πλέον είναι και τσάμπα (μάγκα) ? Ε, και τα φορτώνεις όλα στον εμμπηθροπαίχτη (καρα-sic) και μετά από καμμιά ώρα ακρόασης λες "τι μ@λ@κίες ακούω ρε γαμώτη?".. Αλλά "δεν πάει στα διάλα", λες. Ευκολία! Και στο κάτω κάτω μαζί με τα ξερά ακούς και τα χλωρά (παραφράζοντας την γνωστή φράση).... Οπότε πάλι καλά...

Και βγάνω την memory card από την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και την πλαγκάρω (πως την δουλεύω έτσι την ορολογία ρε γαμώτη, ε?) στο lapdance... ε στο laptop ήθελα να πω. Να δω τι φωτογραφιάρες έβγαλα ο Μάρας Δεσύπρης... Τρομάρα μου.. Πόσες είπα ότι έβγαλα? 150? Ε, οι 144 ήταν για "permanently delete from the whole universe"... Αφού ό,τι μ@λ@κία κι αν έβλεπα μπροστά μου, πάταγα και το κουμπάκι της μηχανής να το αποτυπώσω.. Σιγά, τσάμπα είναι... Ακριβώς, "τσάμπα"... Ούτε καν "φτηνό"....

Θέλω πίσω την αναλογική ζωή μου ρε!!!!!!!

Άνοιξα το συρτάρι με τις φωτογραφίες που κάποτε έβγαζα με την αναλογική μου σαπιομηχανούλα... Τι ωραίες που είναι! Ζεστοί φορείς αναμνήσεων... Κάθε αποτύπωση στο χαρτί και μια αίσθηση θαλπωρής ταξιδεμένης στον χρόνο.. Ε, βέβαια. Έτσι είναι. 36 πόζες το φιλμ, όλες όμως με κάποιο νόημα... Κι αν 3-4 κάηκαν κατά την λήψη, δεν πειράζει. Είχαν κι αυτές την γλύκα τους..

Έκανα και το mp3 στην μπάντα.. Κι έβαλα ένα βινυλιάκι να παίξει.. American Analog Set - Set Free... "Born on the Cusp" το πρώτο τραγούδι.. Μου ζέστανε την καρδιά και το μυαλό.. Η πλάκα είναι ότι το είχα και στο mp3 player, αλλά δεν λειτουργούσε το ίδιο.. Βλέπεις είναι διαφορετικό να "επενδύεις" συναισθηματικά σε ένα δισκάκι, να δίνεις 15-20 ευρώ απο το υστέρημα σου ελπίζοντας ότι οι ήχοι του θα σου γιατρέψουν την ψυχή και θα σου καθαρίσουν το μυαλό! Και αν η ελπίδα σου βγει αληθινή τότε η ικανοποίηση δεν μετριέται ούτε με ένα i-pod τίγκα σε μουσικές, ενώ ακόμα και η απογοήτευση θα σου δώσει τροφή για σκέψη.. Γιατί το σάπιο το mp3 το κάνεις delete, το σάπιο το δισκάκι όμως θα το κρατήσεις στο ράφι, και είτε θα βρεις μέσα του κάτι να αγαπήσεις, είτε θα σου δώσει κίνητρο την επόμενη φορά να είσαι προσεκτικότερος...


"Την επόμενη φορά να είσαι προσεκτικότερος", είπα?? Μήπως για αυτό γίναμε έτσι ρε γαμώτη? Άδειοι, αδρανείς και απογοητευμένοι... Τα τρία "Α"... Μας δόθηκαν ένα κάρο ευκολίες, ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, mp3 players, κνητά τηλέφωνα και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο... Και στο τέλος τι? Χάσαμε την ρομαντζάδα.. Ναι ρε γαμώτη, την ρομαντζάδα! Τις λίγες ευκαιρίες και καλές! Την απαίτηση να θέλουμε το καλύτερο για μας.. το ουσιαστικά και πραγματικά καλύτερο όμως.. Στα πάντα!

Πάω μια βόλτα από το record house... Εκείνη την παλία την φωτογραφική μηχανή, που να την έχω βάλει άραγε??

Vagless

The Last Man

Όπως λέει και το φιλαράκι μου ο Τσίτας (a.k.a. κωλοτούμπας), 'Για να προτείνεις σε κάποιον ενα κόμικ για να διαβάσει,πρέπει να τον γνωρίζεις πολύ καλά για να καταλάβεις τι στύλ του ταιριάζει και έτσι να τον κάνεις addict στο όμορφο αυτο σπόρ με 2-3 επιλογές σου...μετά θα το ψάξει μόνος του'.
Νομίζω ίδη με την 2ερή του πρόταση έχω κωλήσει με την φάση κόμικ για τα καλά!!!!
Το θέμα λοιπόν αυτής της ιστορίας είναι το εξής : Ο Γιορίκας Μπράουν (Yorick Brown),ένας άνεργος ''escape artist'' (όπως αυτοαποκαλείτε)απο την Νέα Υόρκη,μετά απο έναν ιό που χτυπάει τη Γή μένει ο μόνος ζωντανός άντρας πάνω στον πλανήτη!Όταν φυσικά μαθαίνετε αυτό απο το κυρίαρχο πλέων αντίθετο φύλο επικρατεί χάος....νεοσύστατη φυλή αμαζόνων με ακραίες φεμινιστικές τάσεις τον κυνηγάνε πάνω σε μηχανές κουβαλώντας, τι άλλο πέρα από τόξα, για να τον σκοτώσουν φυσικά και έτσι να απαλαγόυν μια και καλή απο το σιχαμένο αντρικό είδος!Πορωμένες λοχίες του Ισραηλινού στρατού τον ψάχνουν, για να τον χρησιμοποιήσουν ώστε να δημιουργήσουν τον προσωπικό στρατό τους, για να κατακτήσουν τον πλανήτη!Μέχρι και η αδερφή του πάει να τον σκοτώσει μιας και έχει προσχωρήσει στις αμαζόνες!Φυσικά όπου καθήσει και όπου βρεθεί στέκει σαν ξερολούκουμο για τις περισότερες γυναίκες.....ο Γιορίκας μας όμως ,θέλει να φτάσει στην Αυστραλία για να βρέι την κοπέλα του.....[εντάξει...μπορέιτε να σχολιάσετε όσο θέλέτε σε αυτό το σημείο],αφόυ πρώτα μαζί με μια βιολόγο επισκεφτούν το εργαστήρι της στην Καλιφόρνια για να ανακαλύψουν γιάτι έμεινε μόνο αυτός ζωντανός!Άφθονο χιούμορ,δράση,τρελές ατάκες σεξουαλικού περιεχομένου,'καρφωτές' περι της αντρικής κυριαρχίας και πολλές ανατροπές συνθέτουν αυτό το θεότρελο κόμικ!
Το προτείνω ανεπιφύλαχτα σε όποιον ψήνετε να κωλήσει με το άθλημα....
Όσον αφορά ποιά ήταν η πρώτη πρόταση του φίλου μου...........απλά τσεκάρετε το nick name μου.....






Spider Jerousalem