Όταν ο ''Λουκουμάς'' μου ανακοίνωνε πριν 2 μήνες οτι θα παρουμε μέρος στον αγώνα των 10klm,στο πλαίσιο του κλασικού μαραθωνίου,μαζί με το ''Μαναράκι'' τον ''Αφρικανό'' και φυσικά τον ''Master Toast''(ο συγκεκριμένος Bro θα δοκίμαζε την τύχη του στη κλασική διαδρομή των 42klm),ένιωσα μια αναγούλα να αναδύετε απο το στομάχι και τους μύες του σώματος σιγά σιγά να κατεβάινουν σε απεργία αρνούμενοι να συμμετέχουν σε αυτό το εγχείρημα.Χωρίς να το πολυκαταλάβω ο καιρός πέρασε,κάνωντας μια μίνι προετοιμασία και οφείλω να παραδεχτώ διασκεδάζωντάς το αρκετά, αφού οι προπονήσεις πολλές φόρες γινόντουσαν σε βουνά και άλλοτε σε παραλιακές όμορφες διαδρομές.
Ο καιρός την ημέρα του αγώνα ήταν καταπληκτικός,έιχε έρθει κόσμος απο όλες τις γωνιές του πλανήτη και γενικά το κλίμα ήταν εορταστικό.Ο αγώνας εξελίχθηκε πολύ καλύτερα απ'ότι περιμέναμε με αποκορύφωμα ένα σκηνικό που με συγκίνησε ιδιαίτερα.Οί αθλητές ήταν αναγκασμένοι να περάσουν κάτω απο την γέφυρα της κατεχάκης καθώς ανεβάιναν την Μεσογείων άλλα και στην κάθοδο πηγαίνωντας προς τον τερματισμό.Έτσι λοιπόν στο σημείο εκείνο,κάτω απο την γέφυρα,όταν οι αθλητές συναντιόντουσαν,ξεσπάγαν σε χειροκροτήματα,ενθαρύνοντας ο ένας τον άλλον να συνεχίσουν με δύναμη για να τα καταφέρουν να τερματίσουν.....η τρίχα σηκώθηκε κάγκελο και τα πόδια βγάλαν φτερά!Το συνάισθημα μοναδικό,επιτέλους μέσα στη μαυρίλα των ημερών μια αχτίδα αλληλεγγύης,μια πράξη ανιδιοτέλειας,κανείς δεν θα κέρδιζε ούτε λεφτά ούτε δόξα,απλά θα τερμάτιζε και αυτό ήταν που θέλαν όλοι...να μπούν στο καλιμάρμαρο και να περάσουν την γραμμή του τερματισμού σε ότι χρόνο και να έδειχνε το χρονόμετρο!
Αφόυ λοιπόν τερματίσαμε,πήραμε τα μπαγκάζια μας και πήγαμε στα μάρμαρα του σταδίου να περιμένουμε του δρομέις του μαραθωνίου που θα φτάναν απο στιγμή σε στιγμή αλλά και τους τελευτάιους απο τα αγωνίσματα των 5 & 10 klm.Ξαφνικά απο το μικρόφωνο ακούγετε η ανακόινωση οτι ο πρωθυπουργός της χώρας μόλις τερμάτισε.....τέτοια γιούχα απο 10.000 κόσμο που ήταν συγκεντρωμένοι στο στάδιο ήταν η αλήθεια οτι δεν περίμενα να ακούσω!
Τα συναισθήματα ανάμεικτα...δεν ήξερα αν έπρεπε να στεναχωρηθώ ή να χαρώ....μάλλον έκλεινα προς το δεύτερο.
Προσπερνάω για την ώρα το συμβάν αυτό, για να κάνω αναφόρα στον τερματισμό του Στέφανου Πετράκη a.k.a ''Master Toast'', σε χρόνο 4h & 32 min. καταλαμβάνοντας μια θέση στην 1η 1000αδα (12.000 άτομα τρέχαν την κλασική διαδρομή) και κάνωντας την παρέα πραγματικα περήφανη!!!Zillions respect to you man.......
Χαζεύοντας τα ρεπορτάζ του μαραθωνίου την επόμενη μέρα σε T.V & internet πραγματικά εξοργίστηκα!Πέρα απο κλασικές αναφορές στο γεγονός....υπήρχε εκτεταμένη αναφορά στον Γ.Α.Π και στο ότι έτρεξε τα 10klm με επιτυχία(συγγνώμη...να μην το παινεφτώ αλλά του ρίξαμε 25 λεπτά στο κεφάλι),τι φόραγε,πώς έκανε διατάσεις,τι γελοιώτητες δήλωσε στο τέλος κάνωντας παραλληρισμόυς του αγώνα με την οικονομική κατάσταση και σκηνές που έτρεχε χαιρετώντας χαμογελαστά γιαπωνεζάκια!Ακραίος λαϊκισμός και παπαριές με νούφαρα!!!!
Συγγνώμη προβατάκια δημοσιογράφοι του κώλου αλλά ΟΧΙ δεν ήταν αυτό το point της ημέρας....
Ήταν οι χιλίαδες κόσμου που ήρθαν απο κάθε γωνία του πλανήτη για να τιμήσουν ενα θεσμό που δεν έχουμε και πολύ σε υπόληψη.
Ήταν οι παπούδες που μετά απο 5 ώρες τερματίζαν την διαδρομή και κλαίγαν σαν μικρά παιδιά...
Ήταν τα παιδία των special Olympics που δώσαν τον δικό τους μοναδικό αγώνα...
Ήταν ο άγνωστος μαραθωνιοδρόμος που 10 μέτρα πριν απο τον τερματισμό κατέρευσε και με τις ζητοκραυγές και επευφημίες χιλιάδων θεατών κατάφερε να τερματίσει έρπωντας και στην συνέχεια να χάσει τις αισθήσεις του...
Ήταν οι απλοί πολίτες που δεν ντύθηκαν σαν black ninja ,αλλά κάποιοι κυριολεκτικά με κουρέλια έσκυψαν το κεφάλι χωρίς να ψάχνουν που είναι η κάμερα για να χαιρετήσουν,τερμάτισαν με ενα τεράστιο χαμόγελο και αποσύρθηκαν σιωπηλά χώρις να εκτοξέυουν φανφάρες...
και τέλος ήταν το χειροκρότημα και οι κραυγές συμπαράστασης κάτω απο την γέφυρα.......
άντε και του χρόνου με υγεία!
Spider Jerusalem
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου