Χρόνια Πολλά Ροβέρτο!!!!

(Robert Smith 1980)

O αξιότιμος κύριος Robert Smith γεννήθηκε την 21η Απριλίου 1959 στο Crawley του Sussex στην Αγγλία. Ιδρυτής ουσιαστικά των Cure, υπήρξε (και υπάρχει) το μοναδικό μέλος του συγκροτήματος που δεν έχει λείψει ποτέ από την σύνθεση του group από τα πρώτα βήματα της μπάντας κάπου στο 1976 μέχρι και σήμερα. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό από τους Cure έχουν περάσει γύρω στα 11 μέλη (χωρίς τον Robert), συνεπώς ο εορτάζων είναι ο ίδιος ο Mr.Cure αυτοπροσώπως!

(Robert Smith 1990)

Βιογραφικά στοιχεία για τον ίδιο τον Robert Smith γενικότερα και για τους "the Cure" ειδικότερα μπορεί κάποιος να βρει σε ένα αρκετά ενδιαφέρον site εδώ. Και βέβαια υπάρχει και η wikipedia που μας έχει κάνει όλους μάγκες (ή και όχι) εδώ και εδώ. Τα βιογραφικά στοιχεία ωστόσο στην μουσική δεν λένε και πολλά πράγματα. Όχι τόσα τουλάχιστον όσα μαρτυρά η ανατριχίλα που έρχεται με το πρώτο άκουσμα του From the Edge of the Deep Green Sea (για παράδειγμα). Εκεί είναι όλη η ουσία και η μαγεία.

(Robert Smith 2000)

Ο Robert Smith σήμερα γίνεται 51 ετών! Στην μέχρι τώρα μουσική του πορεία (και με αποκορύφωμα την περίοδο 1980 με 1992 όταν κυκλοφόρησε albums ορόσημα όπως τα 17 seconds, pornography, the head on the door, kiss me kiss me kiss me, disintegration, wish, αλλά και το 2000 όταν κυκλοφόρησε το αριστουργηματικό bloodflowers) κατάφερε το μεγαλύτερο επίτευγμα το οποίο μπορεί να επιτύχει ένας μουσικός.. Ποιό είναι αυτό? Μα φυσικά να δημιουργήσει ουσιαστικά ένα -τρόπον τινά- μοναδικό προσωπικό είδος μουσικής! Αυτό το αμάγαλμα σκοτεινής ατμόσφαιρας και υπέρτατης POP, το οποίο αγαπήθηκε από τους πρώτους "dark-wave-άδες" μέχρι τους αμετανόητους "poppers", αυτό τον ήχο που πολλοί του προσδίδουν την αίσθηση της χαρμολύπης, στολισμένο με τα μοναδικά κιθαριστικά riffs και την χαρακτηριστική φωνή του Robert Smith, αυτόν τον ήχο που μέχρι και σήμερα, 30 χρόνια τώρα, έχει μείνει ως "cure-άδικος"! Ούτε ως goth, ούτε ως dark-wave, ούτε ως POP, ούτε ως new wave, ούτε ασφαλώς ως rock, ούτε ως indie, ούτε ως alternative! Ο μοναδικός τρόπος να χαρακτηρίσεις την μουσική του Robert Smith τελικά είναι ως .... "the cure". Και έχει όντως "θεραπευτικές" ικανότητες..

(Robert Smith 2010)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Robert Smith! Κι ευχαριστώ..

Vagless

o Strauss Kahn και η φασολιά

Όλη αυτή η ιστορία με το ηφαίστειο στην Ισλανδία και το πως επηρέασε την παγκόσμια οικονομία με προβλημάτισε ταμάλα! Ένα τόσο δα νησάκι, γνωστότερο εν Ελλάδι για την Bjork, τους Sigur Ros, τους Mum και τον Άρναρ Γκρέταρσον παρά για τα συμπαθέστατα puffins, (τα οποία τα συνοδεύει μια άλλη ωραία ιστοριούλα την οποία θα αναφέρω κάποια άλλη στιγμή), έχουν κοτζάμ ηφαιστειάρα που τα έκανε όλα πουτάνα παγκοσμίως κι εμείς δεν έχουμε τίποτα ρε γαμώτη μου, ούτε έναν τόσο δα πίδακα!! Είναι δυνατόν?

(παραπάνω βλέπετε την θεωρία της εξέλιξης σε παράθεση φωτογραφιών. από bjork σε puffin, κι από puffin σε Άρναρ Γκρέταρσον)

Και ρωτάω εγώ τώρα... Ποιος έσβησε το ηφαίστειο στην Σαντορίνη? Ε? Ποιος ρε ανεύθυνοι, αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι? Να είχαμε ένα ηφαίστειο κι εμείς και θα σου ΄λεγα αν θα κουνιόσαντο η Μέρκελ! Θα πήγαινε ο Ζορζ (ο Priest-Andrew ντε) και θα της έλεγε "pararahhh, Angela, what's it gonna be with the german politic and economic position against Greece? pararahh! Are we gonna do it your way or my own Santorenean way? You chose Angela!!"

Για να μηην παρεξηγηθώ, δεν μιλάω για απειλές και τέτοια πράγματα! Μακριά από εμένα αυτά, άλλωστε στο internet είμαι, δεν θέλει και πολύ να σπάσει η πόρτα και να μου την πέσει η αντιτρομοκρατική! Όχι ρε παιδιά! Παρεξήγησις. Απλώς, ενναλακτικές θα έδινε ο Γιώργης στην Άνχελα: "ή βοηθάς ή ανάβω τον θερμοσίφωνα... εεεε το ηφαίστειο στην Σαντορίνη ήθελα να πω". Φερ εντ σκουέρ, που λένε και στο Michigan (το πάνω Μίσιγκαν έτσι, γιατί στο κάτω δεν ξέρω τι λένε, μην το παίζω και ξερόλας).
Μέσα σε όλη αυτήν την ανησυχία μου λοιπόν, πήρα και ένα τηλέφωνο τον Στρος Καν [Παρεπιπτόντως επειδή είστε λίγο άσχετοι, Dominique Strauss Kahn λέγεται ο άνθρωπος. Είμαστε πολύ φίλοι από τότε που είχαμε φτιάξει μια μπάντα κάπου στα 1991 (εγώ 11 χρονών τότε, παιδί θαύμα) στην Αμβέρσα. Παίζαμε noize-pop και τέτοια, αλλά δεν είχαμε καλές διασυνδέσεις.Κι έτσι οι My Bloody Valentine έγιναν πρώτες φίρμες ενώ εγώ και ο Ντομινίκ πρώτες ρόμπες].

Τον παίρνω λοιπόν τηλέφωνο (μιλάει και ελληνικά ο Στρος -έτσι τον φωνάζω χαϊδευτικά-, βέεεεβαια) και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος αυτούσιος (όποιος δεν το πιστεύει, ο διάλογος είναι καταγεγραμμένος με τα τελειότερα οπτικοακουστικά μέσα ηχογράφησης και βρίσκονται στην διάθεσή του):

- Που σε ρε Στρος! Δεν πιστεύω να τρως.... και να σε διέκοψα.

- Rania!! Pou hathikes!

-Δεν είμαι η Ράνια ρε ταραμά! Η αλήθεια είναι ότι παίρνω κάτι φάρμακα και έχει λεπτύνει λίγο η φωνή μου αλλά είπαμε, όχι κι έτσι! Ο Vagless είμαι!

-Ο Gavless??

-Ποιος Gavless μωρέ κουφάλογο! Ο Vagless από την Αμβέρσα!

-Ela re Vagless! Ti kaneis? Pou hathikes? Paizeis katholou drums? Kana mpouzouki?

-Παίζω μωρέ, έχω κάνει και μια μπάντα, αύριο παίζουμε σε ένα πάρτυ του Velvet και τον άλλον μήνα σε ένα πάρτυ της Lifo!

-Wow! Ematha oti kanei party kai i Athens Voice tin alli vdomada! Ekei den tha paiksete?

- Όχι μωρέ, είναι πολύ εμπορική η φάση και ξέρεις εμείς είμαστε σε πιο artistic hipster φάση κι έτσι! Να σου πω για άλλο λόγο σε πήρα. Ήθελα να μάθω πως πάνε τα πράγματα?

-Me tin banda mou? Poli kala, poli kala! Exoume parei kai Alogoskoufi kitharista apo tin proin elliniki kybernisi kai ta spame! Bgazoume kai ena DYI e.p. next month.

-Όχι για την μπάντα ρε Στρος! Η όλη φάση με την Ελλάδα, την κρίση και τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε σαν χώρα!

-Aaaaa, gia afto? Trexoume ligo giati milaw me ton Theo afton ton kairo.

-Με τον Θεό??? Γιατί?

-Exeis akousei afto peri katastrofis tou kosmou to 2012?

-Έχω δει και την ταινία. Ψιλομαλακία..

-Nai e? Kala pou mou to eipes gia min tin dw. Telos pantwn, milame me Theo mipws kataferoume na paroume mia paratasi stin imerominia giati diaforetika den tha prolabei na perasei to asfalistiko stin Ellada!

-Τι λε ρε φίλε!! Και? Πως πάει?

-Eimaste se kalo dromo!

-Ναι, ε? Καλό μάλλον αυτό!

-Kalo? Kako? Oti kai na einai ton poutso den ton glitonete..

Ε, εκεί νευρίασα και του το έκλεισα..

Τα λέμε

Vagless

Where are they now?

Υπαρχει ενα πραγμα που με εχει καταστρεψει σημερα. Ο πονοκεφαλος και η τσαγκαροδευτερα.. Δυο πραγματα.. πονοκεφαλος, τσαγκαροδευτερα και βαρεμαρα..Τρια!, τρια πραγματα, τελος παντων.. Πρεπει να γινει μαραθωνιος monty.. Σπυρος

futu(d)rama?

Ένα πράγμα το οποίο περισσότερο από κάθε τι άλλο εξάπτει την φαντασία του ανθρώπου και παράλληλα τον γεμίζει με ανησυχία, υποθέτω από την αρχή του κόσμου-και ίσως μέχρι το τέλος- είναι το μέλλον. Το πώς θα είναι η ζωή και η κοινωνία τα επόμενα χρόνια.

Και ποιός δεν έχει ασχοληθεί με αυτό το θέμα.Σκέψεις για την επόμενη μέρα έχουν διατυπωθεί από συγγραφείς ,ζωγράφους ,μουσικούς ακόμα και κληρικούς. Από τον Χριστό(όποιος έρθει μαζί μου ΘΑ ζήσει την βασιλεία των ουρανών) μέχρι τον Μάκη που μου λέγε χθες "φίλε το ΔΝΤ ΘΑ μας πιει το αίμα!"

Τέλος πάντων πλατειάζω και δεν με αρέσει για αυτό θα μπω στο θέμα!

Μεγαλώνοντας λοιπόν είχα δημιουργήσει στο μυαλό μου(ή μου είχαν δημιουργήσει αυτό δεν το χω ξεκαθαρίσει ακόμα..)πάνω κάτω δυο διαφορετικές εκδοχές του μέλλοντος

Ζώντας σε μια χρονική περίοδο οπού η τεχνολογική εξέλιξη ήταν τεράστια, και η παγκόσμια οικονομία αναπτυσσόταν, δημιουργήθηκαν οι προσδοκίες ότι η ανθρωπότητα ήταν κοντά στο να περάσει επιτέλους στην χρυσή εποχή!

Οι άνθρωποι δεν θα χρειαζόταν να δουλεύουν αφού νοήμονα ρομπότ θα δούλευαν για αυτόν και θα τον υπηρετούσαν. Τα υλικά αγαθά θα ήταν σε αφθονία, η δημοκρατία και η δικαιοσύνη θα είχαν εμπεδωθεί, θα υπήρχε θεραπεία για κάθε νόσο.. μέχρι και αυτοκίνητα που πετάγανε θα είχαμε! με λίγα λόγια θα ζούσε όλη η ανθρωπότητα σε μια παραδείσια κατάσταση! χιουμοριστική περιγραφή της εκδοχής αυτής παρουσιάζεται στο cartoon serial The Jetsons! Εκεί που η μόνη ανησυχία ήταν να μη χάσει λάδια η δούλα-ρομπότ!
Αυτό ήταν το ένα ενδεχόμενο.

H άλλη εκδοχή δεν ήταν και τόσο ευχάριστη..

Στο απώτερο μέλλον η ζωή θα γινόταν πολύ δύσκολη. Οι κοινωνικές ανισότητες θα επέρναν φοβερές διαστάσεις. Ένα μικρό μέρος του πληθυσμού θα είχε πρόσβαση στην νέα τεχνολογία και στα επιστημονικά επιτεύγματα. Θα ζούσε μέσα στη χλιδή, σε σύγχρονες πόλεις σε αντίθεση με την πλειοψηφία η οποία θα βίωνε την αθλιότητα σε γκετοποιημένες συνοικίες. Οι άνθρωποι ,εκτός από αυτούς που θα υπηρετούσαν το σύστημα, δεν θα είχαν δικαιώματα παρά μόνο υποχρεώσεις. Θα ελέγχονταν από την εξουσία μέσω των ΜΜΕ. Η καταστολή και η παρακολούθηση της καθημερινότητας από κρατικές υπηρεσίες θα ήταν κάτι δεδομένο. Με λίγα λόγια μηδενική ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κλασικό παράδειγμα τέτοιας μορφής φουτουριστικής κοινωνίας έχουμε στο Brazil του Gilliam, ακόμα και στο Cult Escape from new York με τον Κ.Rasel!

Πριν κάποιες μέρες λοιπόν κατέβαινα την πανεπιστημίου με τα πόδια. Ήταν λίγες μέρες μετά από μια γενική απεργία και παρατηρούσα ότι κάποια καταστήματα είχαν σφραγίσει τις προσόψεις τους με σιδεριές αφήνοντας μόνο ένα πορτάκι για να μπαίνουν οι πελάτες, πιο κάτω το ξενοδοχείο Τιτάνια είχε κάνει το ίδιο με περισσότερη αρχιτεκτονική έμπνευση είναι η αλήθεια. Κάπως μου έκανε όλο αυτό.. Συνεχίζω, στρίβω δεξιά στην Θεμιστοκλέους για να ανέβω Εξάρχεια και μέχρι να φτάσω στην πλατεία , εκτός από τα κλασικά πρεζάκια, συναντάω 2 διμοιρίες των ματ με θώρακες, αλεξίσφαιρα, μάσκες, αυτόματα , θύμιζαν κομάντο και κόλλησα για λίγο ρε γαμώτι.. λεω τώρα θα εμφανιστεί και ο Kurt που λέγαμε πιο πάνω να γίνει μανούρα καλή!

Όλα αυτά μπορεί να μην λένε τίποτα αλλά αυτό που λεει νομίζω κάτι, είναι ένα άρθρο που διάβασα σχετικά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 οι οποίοι θα γίνουν στο Rio de Janeiro.(capoera φάση και έτσι)

Η Βραζιλία λοιπόν(ανερχόμενη παγκόσμια οικονομική δύναμη) υπό την κομμουνιστική καθοδήγηση του Lula da Silva διεκδίκησε και πήρε την διοργάνωση των Ολυμπιακών του 2016.

Μετά τους πρώτους πανηγυρισμούς όμως ,άρχισε και ο προβληματισμός σχετικά με το πόσο ασφαλής θα είναι για επισκέπτες και αθλητές η πόλη, δεδομένου ότι η εγκληματικότητα χτυπάει κόκκινο! Και τότε προτάθηκε από κάποιους η εξής λύση..

Η πρόταση ήταν να χτιστεί ένα τοίχος το οποίο θα απέκλειε τις φαβέλες από το κομμάτι της πόλης στο οποίο θα γίνετε η ‘γιορτή’! Στην εντός των τοίχων πόλη δηλαδή θα γίνονται πανηγύρια και από έξω εξαθλίωση! Αρκεί να μην την βλέπουμε και μας χαλάει η διάθεση..

Kαι λεω εγώ τώρα...
Aν χτιστεί αυτό το τοίχος γιατί να μην βρεθεί και κάποιος να πει ας βάλουμε και ελεύθερους σκοπευτές πάνω σε αυτό να πυροβολούν όποιον αχρείο προσπαθήσει να μπει μέσα!
Δεν πιστεύω ότι τελικά θα χτιστεί, αλλά το γεγονός ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σκέφτονται έτσι είναι λίγο ανησυχητικό.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά. Μάλλον γιατί όσο περνάει ο καιρός αισθάνομαι ότι προσεγγίζουμε το φουτουριστικό σεναριάκι του Brazil όχι αυτό των Jetson’s!
ή και όχι!

Kafkaσιος

Wow, imressive! (ή πως να εντυπωσιάζετε αεριτζήδικα)

Η Βιρτζίνια Γούλφ έχει πει το εξής "Το χιούμορ είναι το πρώτο θείο δώρο που χάνεται μέσα σε μια ξένη γλώσσα." Καλό αν το σκεφτείς έτσι? Και δεν έχει και πολύ άδικο.

Για παράδειγμα, με ρωτάει ένας φίλος χτες "είναι πέντε κρουασάν και πάνε στο καζίνο. ποιο θα κερδίσει?". "Ξέρω 'γω?", του λέω, "ποιο?". "Το κρουασάν μερέντα" μου απαντάει ο Μήτσος... Ε πανάθεμά τον..

Λέμε τώρα, λοιπόν, ότι εγώ δεν ήμανε (sic) Έλλην βαρβάτος και μερακλής, αλλά Αυστραλός, ηλιοκαμμένος τα χριστούγεννα και παλτο-φόρος τον δεκαπενταύγουστο. Και ερχόμουν στην Αθήνα να συναντήσω τον φίλο μου δι'αλληλογραφίας (τον ποιον?) τον Μήτσο για μια βδομαδούλα. Και προσπαθεί λοιπόν να μου πει το ίδιο ανεκδοτάκι για να σπάσει τον πάγο.

Λέει λοιπόν "so my Aussie friend, there are five croissants and they go to the casino! You know, to gamble μωρέ and staff like that. Which one is going to win? A?". Σαν Αστραλός θα του απαντήσω "How the fuck should I know? Which one?". Και ο Μήτσος απαντάει "the one with the merenda!!! HAHAHAHAHAH! You get it? E? You get it? The one with the me-renda!!! O my god that's fucking hilarious"....

Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα? Ε,το προφανές... Θα έπαιρνα το πρώτο αεροπλάνο για Μελβούρνη, γιατί θα έλεγα από μέσα μου "oh my Nick Cave and Kylie Minogue, he's the king of morons..." . Κι ούτε souvlaki, ούτε sirtaki, ούτε greek islands, ούτε ouzo, ούτε tipoti re gamoti...

Τέλος πάντων, άλλο ήθελα να πω, αλλά δεν πειράζει θα το πω τώρα! Είμαι σίγουρος ότι όλοι εντυπωσιαστήκατε από το "Η Βιρτζίνια Γουλφ έχει πει ότι 'Το χιούμορ είναι το πρώτο θείο δώρο που χάνεται μέσα σε μια ξένη γλώσσα' '. Μην ψαρώνετε όμως, σε ένα σελιδοδείκτη το διάβασα... Έχω κι άλλους τέτοιους γαμάτους σελιδοδείκτες! Με την πρώτη ευκαιρία θα ποστάρω κι άλλα τέτοια γνωμικά για να το παίξω ψαγμένος!

Υ.Γ. Κάτι παλιά "Ε" της ελευθεροτυπίας που έχουν ολοσέλιδο τίγκα στα γνωμικά, που να τα έχω βάλει άραγες?

Yours, truly, faithfully and forever (and ever)

Vagless

R.I.P Steve Reid

''Αφού αποφοίησα απο το κολλέγιο,αποφάσισα να κάνω ενα ταξίδι.Είχα ένα μεγάλο άφρο μαλλί και ήθελα να αναστρέψω την κατάσταση με το θέμα της σκλαβιάς,you know!Ήξερα οτι ο Art Blakey και ο Randy Weston το είχαν κάνει ,έτσι το έιωθα κάπως σαν παράδοση.Ανέβηκα σε ένα τεράστιο πλοίο-φορτηγό που μετέφερε ντιζελοκίνητες αμαξοστοιχίες.Κόστιζε μόνο 200 $ αλλά μας πήρε 17 μέρες για να φτάσουμε...χαχαχα,υπήρχε χώρος μόνο για 12 άτομα.Όταν επιτέλους φτάσαμε και κατέβηκα απο το πλοίο, τα drums μου πέσαν στο νέρο,σκέφτηκα...wow man,αυτό είναι κάτι σαν βάπτιση!
Ο Steve Reid μιλαέι στον Paul Sullivan(Wax Poetics),για το ταξίδι του στην Αφρική.
Ο Mr.Reid ήταν πισω απο τα beats της Motown για τους Martha and the Vandellas αλλά και τον μεγάλο Marvin Gaye.
Συμμετείχε σε πολλά session με τους James Brown, Jimi Hendrix αλλά και Miles Davis!Επίσης έπαιξε μαζί με κάποια πιο avant -garde ονόματα όπως Sun-Ra ,Charlie Tyler και Albert Ayler...σε γενικές γραμμές ο εν λόγω κύριος ήταν ένας θρύλος ανοιχτός σε όλων των ειδών τις προκλίσεις.Λίγο πρίν πεθάνει μάλιστα συνεργάστικε με τον Kieran Hebden(Four Tet) για μια σειρά ηχογραφήσεων στην Domino Records.
O Steve Reid ήταν 66 χρονών όταν έχασε την μάχη με το καρκίνο.

Υ.Γ.
Πάντως, με τους μισούς απο αυτούς που συνεργάστικε ,αν τους συναντήσει στον Music 'Hall Of Fame' Paradise θα κάνουν ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα jammarismata!


Spider Jerusalem

Niki de StPhalle & Jean Tinguely

Ψες ειδα στο doconair ενα αφιερωμα στους Niki de StPhalle & Jean Tinguely, ζευγαρι εικαστικων με μια πολυ καλη ιστορια:

-Η Nικι (μοντελο μεγαλοαστη, Ουμα Θερμαν φατσα) στα 22 ειχε γαμευθει και γεννησει 2 παιδια με εναν αμερικανο. Ο Zαν μεγαλυτερος (Κωνσταντίνος Kαζακος στα νιατα του), ενεργος εικαστικος στο Παρις γαμευθεις και αυτος.

-Στα 22 η νικι μπαινει ψυχιατρειο, λογω νευρικου κλονισμου-καταθλιψης και αρπαζει κατι χαρτια και αρχιζει να ζωγραφιζει ο,τι να ναι. Βγαινοντας επιστρεφει στην πατριδα-Παρισι και γνωριζει κατα τυχη τον Ζαν. 4 χρονια κανουν παρεα ζευγαρακια και "ζωγραφιζουν" μαζι..

-Στα 4 ετη, τα παρατανε ολα & ολους, γινονται ζευγαρι εικαστικο-ερωτικο και περνανε το υπολοιπο της ζωης τους, οχι σαν συζυγοι, αλλα κανοντας αυτο που πραγματικα τους γεμιζε χαρα και δημιουργια.Και αυτο που μου εκανε εντυπωση, δεν ηταν τοσο, οτι υπαρχει ενα προσωπο αντιθετου φυλου που θα μοιραστεις τη καυλα σου δημιουργικα, αλλα οτι καποια στιγμη ερχεται η φλασια σε ολους μας, αρκει να ειμαστε ανοιχτοι να τη δουμε και να επιλεξουμε να την ακολουθησουμε...

Ε αφου το θελατε, παρ'τε το, τι να σας κανω...

Spyros

Οι Παραχαράκτες

Πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε οτι πίσω απ'όλα τα μεγάλα και όχι μόνο, ιστορικά γεγονότα, κρυβόταν ενας παγκόσμιος μυστικός οργανισμός,που έβαζε το χεράκι του για να γίνει π.χ. η πτώση του τείχους του Βερολίνου,η κατάκτηση του διαστήματος ακόμα και η 'γάμευσής' σας(όπως θα έλεγε κ ο φίλος Σπύρος) με την κυρία που κάθετε δίπλα σας αυτήν την στιγμή και βλέπει με αγώνία που πήγε ο Παπακαλίατης το Πάσχα! Αυτός ο οργανισμός δεν είναι άλλος απο τον ΟΠΠ,που στόχο έχει ακριβώς αυτό το πράγμα,να διαμορφώσει ή να αλλάξει την ιστορία!Ο Κος Bello, Half American-Half French, γράφει ενα απολαυστικό μυθιστόρημα,γεμάτο δράση στοχασμό και πολύ πολύ φαντασία!
Οι 528 σελίδες (δε ξέρω γιατί αλλα με φοβίζουν τα βιβλία με τόσες σελίδες,λές και πρέπει να τις μάθω απ'έξω) φεύγουν αέρα και τελειώνοντάς το, παρακαλάς τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ να μην αργήσουν να μεταφράσουν το 2ερο μέρος (Les Eclaireurs). Προτεινόμενο ανεπιφύλακτα!
Και όπως έγραψε και το Le Magazine litteraire ... ''Γράφοντας, κάνουμε άραγε τίποτε άλλο παρά να προσδίδουμε στις πιο τρελές μυθοπλασίες την όψη μιας αδιαμφισβήτητης πραγματικότητας;''


Spider Jerusalem

editorial (?)

Εν αρχή είναι οι άνθρωποι που αγαπάς και σε αγαπούν. Αυτοί υποθέτω δίνουν την ισορροπία στην καθημερινότητά σου, αυτοί ρίχνουν και τα "σορόπια" για να την γλυκάνουν. Με κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, είπαμε να μοιραστούμε και διαδικτυακά αυτήν την εξασφάλιση της ισορροπίας, να την κάνουμε ηλεκτρονική κατά κάποιον τρόπο (Θεέ μου, τι παπάτζα άρχισα να ξαμολάω...) και να εξαπολύσουμε τόνους από "ηλεκτρονικά σορόπια" μέσα από ένα blog... Και εγένετο το e-soropia.blogspot.com!!! Το πιάσαμε το υπονοούμενο έτσι (διπλό κλείσιμο ματιού με γρήγορη εναλλαγή στο double winking και πονηράδα στο χείλο)? Ισορροπιά - e.soropia? Ηλεκτρονικά Σορόπια -e.soropia? Ε? Ε? Ε?

Δεν πείθω, ε? Το παράκανα με την παπάτζα.. Καμμιά φορά δεν μπορώ να το συγκρατήσω ρε γαμώτη... Τέλος πάντων, όπως και να έχει θα είμαστε εδώ, ο Spider Jerusalem, ο Spyros, ο Kafkaσιος, η Burbuja, ο Charles Bronski κι εγώ να γράφουμε για οτιδήποτε μπορεί να μας φαίνεται ενδιαφέρον (ή και αδιάφορο), καλόγουστο (ή και κακόγουστο), άξιο αναφοράς (ή και ανάξιο λόγου), γενικά οτιδήποτε μπορεί να θέλουμε να μοιραστούμε με άλλους ανθρώπους (ή και σκύλους αν ξέρουν να μπαίνουν στον internet, διαχωρισμούς δεν κάνουμε).

Αυτά! Θα τα λέμε!

Υ.Γ. Τα αγγλιστί ψευδώνυμα είναι μέρος της παπάτζας που λέγαμε..

Μετά τιμής
Vagless