Δύο Ιταλοί και μια Γιαπωνέζα στην Νέα Υόρκη.. Θα μπορούσε να είναι και τίτλος ταινίας. Αποτελούν ωστόσο τα μέλη ενός εκ των αγαπημένων μου συγκροτημάτων από τα 00's (και όχι μόνο). Οι Blonde Redhead επιστρέφουν μετά το 2007 με καινούριο κομμάτι (προάγγελος νέου album??). Μ'αρέσει πολύ, ελπίζω και σε εσάς.Υ.Γ. Δεν έχω συναντήσει ποτέ πιο εξελίξιμη μπάντα από τους Blonde Redhead. Τα τρία πρώτα τους album ( "Blonde Redhead" -1995- , "La mia vita violenta" -1995-. "Fake Can Be Just As Good" -1997-) είναι καλά μεν, αλλά τίποτε περισσότερο από όσα ήδη είχαμε ακούσει μέχρι τότε από τους Sonic Youth. Το 1998 και με την κυκλοφορία του "In an Expression of the Inexpressible" αχνοφαίνεται η τάση απεγκλωβισμού του ήχου τους από τα προηγούμενα δεδομένα και πολύ περισσότερο το 2000 με την κυκλοφορία του "Melody of Certain Damaged Lemons" δείχνουν περίτρανα ότι έχουν τα φόντα για πολύ σπουδαία πράγματα.
Το αποδεικνύουν το 2004 με το αριστουργηματικό "Misery is a Buttefly", με ήχο εντελώς ανανεομένο και τραγούδια όπως τα "Elephant Woman" και "Pink Love" να οριοθετούν ένα από τα καλύτερα albums που (κατά την γνώμη μου) έχουν φτιαχτεί στην ιστορία της τροποντινά indie/alternative σκηνής.
Και δεν σταματούν εκεί.. Το 2007 και με την κυκλοφορία του album "23" προσθέτουν το δεύτερο σερί αριστούργημα στο παλμαρέ τους. Με ήχο και πάλι ανανεωμένο, διαφορετικό, που με κάποιο μαγικό τρόπο ακούγεται τόοοοοσο Blonde Redhead και πάλι.
Και αναμένουμε το επόμενο χτύπημά τους. Τα πρώτα δείγματα δείχνουν ότι το hat trick αρσιτουργημάτων το έχουν στο ρελαντί!!!
Vagless
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου