love-ville

Κάθε φορά που κολλάω με το αυτοκινητάκι μου στην κίνηση, κάθε στιγμή που γκρινιάζω (από μέσα μου ή και φωναχτά) για το "πιεστικό" της κατάστασης όπως επικρατεί στην Αθήνα, τις ώρες στην δουλειά που αναρωτιέμαι "τι κάνω εδώ πέρα?", κάνω δύο πράγματα. Το ένα είναι να σιγοτραγουδήσω το Homesick των Kings Of Convenience... Θεέ μου, είναι τόσο καταπτραϋντικό και τόσο συνάμα σκληρό μέσα στην αλήθεια του αυτό το κομμάτι, που δεν ξέρω πως μπορεί και τα καταφέρνει να τα συνδυάζει αυτά τα δύο.. Μπορεί να είναι και η φωνή του Erlend Oye από την άλλη που κάνει το trick. Το δεύτερο πράγμα που κάνω είναι να αναπτύξω και να τελειοποιήσω την κοινωνικό-οικονομική θεωρία συμβίωσης με κωδική ονομασία "love-ville".

Τι είναι όμως αλήθεια η love-ville? Με δύο λόγια είναι η ιδεατή πόλη όπως την έχω φτιάξει στο μυαλό μου, είναι η ιδανική ρουτίνα, είναι ο πιο όμορφος τρόπος ζωής. Είναι μια πόλη-χωριό όπως η dog-ville αλλά στο ιδεατό και αγαπησιάρικό της. Το concept της δημιουργίας της είναι τόσο απλό, όσο και αδύνατο.

Πρακτικά λοιπόν (άλλά και εντελώς υποθετικά και αυθαίρετα), ας πούμε ότι βρίσκω ένα υπέροχο παραθαλάσσιο μέρος, κάπου στην δυτική Ελλάδα (τυχαία η τοποθεσία), με τον κοντυνότερο οικισμό να βρίσκεται στα 100-200 χιλιόμετρα απόσταση. Μαζεύω λοιπόν τα άτομα με τα οποία γουστάρω να συναναστρέφομαι, από πρόσωπα πολύ σημαντικά για μένα μέχρι απλώς άτομα των οποίων απολαμβάνω την παρέα. Ο ένας αναλαμβάνει τον φούρνο της πόλης- χωριού, ο άλλος το μπακάλικο, άλλος την ταβέρνα, άλλος το φαρμακείο, άλλος το ιατρείο, άλλος το bar, άλλος τον κινηματογράφο, άλλος το δισκοπωλείο και πάει λέγοντας. Μην ψάχνετε οικονομικοτεχνικές αναλύσεις και γεωγραφικές αδυναμίες για να καταρίψετε το εγχείρημα. Δεν το πάω στυγνά στα κοινωνικοπολιτικά συστήματα και τοιάυτα.. Αλλού θέλω να καταλήξω αν τελικά καταφέρω να βάλω την σκέψη σε τάξη.. Δεν είναι κι εύκολο πράγμα αυτό....

Επανέρχομαι στην love-ville: Χωρίς κίνηση, χωρίς μεγαλοαφεντικά, χωρίς αυστηρά ωράρια, χωρίς ΔΝΤ να επηρεάζει την κατάσταση (οι μισθοί είναι σχετικοί στην love-ville σαν έννοιες άλλωστε), χωρίς όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που μας ταλαιπωρούν καθημερινά. Αλλά η ουσία της love-ville δεν έχει τόσο να κάνει με τους οικονομικούς όρους, την παραγωγή, το εργατικά θέματα, την διανομή του πλούτου και λοιπά δημοσιονομικά στοιχεία. Είπαμε ότι η βιωσιμότητα της πόλης στηρίζεται στο ιδεατό και στο αδύνατο, οπότε τα ανωτέρω δεν έχουν σημασία. Η ουσία της love-ville είναι ότι περνάς πάντα ωραία στην καθημερινότητά σου, συναναστραφόμενος διαρκώς με τα άτομα που γουστάρεις. Παντού και πάντα! Τέρμα τα τηλεφωνικά "Έλα ρε φίλε, πως πάει? Καιρό έχουμε να τα πούμε! Μας έφαγε η δουλειά και οι υποχρεώσεις. Ελπίζω τον άλλον μήνα να πιούμε έναν εσπρέσσο στα γρήγορα", όχι άλλα "Ναι, με ακούς? Δεν θα προλάβω να έρθω. Έχω πήξει στην Κατεχάκη εδώ και 3,8 ώρες..", τέλος στις κακομούτσουνες-κακεντρεχείς φάτσες, στα γκρίζα θεώρατα κτίρια και στο διαρκές κηνύγι του χρόνου.

Καλό δεν ακούγεται? Όλοι για έναν και ένας για όλους.

Αλλά...

Ακόμα και αν το "αδύνατο" του να σταθεί οικονομικο-τεχνικά το εγχείρημα της love-ville γινόταν "δυνατό", θα μπορούσε να στεριώσει πραγματικά? Πόσο εγωιστικό άραγε εκ μέρους μου είναι να ονειρεύομαι πολιτείες στις οποίες θα συναναστρέφομαι καθημερινά με τα πρόσωπα τα οποία θεωρώ σημαντικά? Μήπως και αυτοί, δεν έχουν ανθρώπους που θα ήθελαν να συναντούν και να συναλλάσονται καθημερινά? Και μήπως η love-ville κατά κάποιον τρόπο θα τους ξέκοβε από αυτούς?

Ας πούμε λοιπόν ότι η love-ville υπήρχε όντως, και μιας και εγώ ήμουν ο εμπνευστής της, οι κάτοικοι της πόλης (οι love-villians δηλαδή), με εκλέγαν για "δήμαρχό" της πόλης κατά την πρώτη τετραετία. Είναι ζήτημα χρόνου να έρθει ένας love-villian και να μου απευθύνει αίτημα να ενταχθούν στην πόλη 10-20-30 άνθρωποι τους οποίους θεωρεί σημαντικούς για την ζωή του. Πώς θα μπορούσα να αρνηθώ ένα τέτοιο αίτημα άραγε? Αφού πάνω σε αυτήν την παραδοχή είναι θεμελιωμένη η love-ville. Αίτημα δεκτόν λοιπόν... Και επειδή τα μαθηματικά συχνά είναι πολύ πιο απλά από όσο δείχνουν, το ένα αίτημα θα φέρει άλλο, και το άλλο ακόμα 20 νέους love-villians και αυτοί θα αιτηθούν με την σειρά τους, και εγώ δεν θα μπορώ να αρνηθώ και να καταπατήσω ουσιαστικά τις διακηρύξεις της love-ville, και συνεπώς όλες οι σχετικές αιτήσεις πάντα θα γίνονται δεκτές... Και όποιος από την άλλη δεν γουστάρει να κάνει αίτηση (για τους δικούς του λόγους) ίσως και να αποφασίζει να φύγει από την πόλη...

Και στο τέλος? Τι? Ως δια μαγείας η love-ville γίνεται η νέα "Αθήνα".. Συσσωρευμένος κόσμος σε ένα σημείο, όπου άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχονται, ψάχνοντας όλοι για κάτι..

Το οποίο τελικά με κάνει να αναρωτιέμαι.. Μήπως η "love-ville" τελικά είναι εδώ? Μήπως άραγε το κηνύγι της ευτυχίας σε μέρη μακρινά και νοερά είναι μάταιο? Μήπως δεν χρειάζεται να στήσουμε την love-ville γιατί όλα εδώ βρίσκονται, αρκεί να ψάξουμε και να τα βρούμε? Μήπως η love-ville είναι παραπάνω από ουτοπία, γιατί από την μία κανέναν δεν μπορείς να τον κρατήσεις με το στανιό κοντά σου αν τον απομακρύνεις από αυτά που εκείνος αγαπάει, και γιατί από την άλλη δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τους εαυτούς μας από τους άλλους και τον υπόλοιπο κόσμο.

Εδώ είναι η love-ville.. Για να το πω διαφορετικά εδώ είναι πολλές μικρές love-villes, μαζεμένες όλες μαζί, ώστε να φτιάχνουν την μεγάλη και "οικουμενική".. Και όποιος δεν πιστεύει ότι ανήκει σε μια love-ville, τότε καλά θα κάνει να ανοίξει τα μάτια του και να δει καλύτερα. Γιατί όλοι, ο καθένας μας, έχει κάπου τουλάχιστον έναν άνθρωπο ο οποίος θα τον ήθελε στην δικιά του love-ville.

Εδώ είμαστε, κι ας προσπαθήσουμε να πάρουμε ότι καλύτερο γίνεται και κάτι παραπάνω.

Με μια νότα απαισιόδοξης αισιοδοξίας (ή αισιόδοξης απαισιοδοξίας αν προτιμάτε)Yours faithfully, truly, forever (and ever)
Vagless


Υ.Γ. 1: Kings of Concenience - Homesick



I lose some sales
and my boss won't be happy
but I can't stop listening to the sound
of two soft voices blended in perfection
from the reels of this record that I found

every day there's a boy in the mirror
asking me
what are you doing here
finding all my previous motives
growing increasingly unclear

I travelled far and I burned all the bridges
I believed as SOON as I hit land
all the other
options held before me
WILL wither in the light of my plan

so I lose some sales
and my boss won't be happy
but there's only one thing on my mind
searching boxes underneath the counter
on a chance that on a tape I'd find

a song for
someone who needs somewhere
to long for

homesick
cause I no longer know
where home is



Υ.Γ. 2: Μόλις ανακάλυψα ότι υπάρχει όντως μια love-ville.... Τουλάχιστον σαν ονομασία.. Βρίσκεται στο Maryland των Η.Π.Α... Κοίτα να δεις πλάκες...